پروردگارا . . .
روزی اهل روزگار، در این روز و هر روزگار از جانب تو و به دست روزی رسان و روزی دهنده ی تو بوده است …
من، آدمی … روزی از تو می گیرم و شکر کرده و ناکرده روزگار می گذرانم ، بی آنکه بیندیشم عظمت و قدرت واقتدار ابدی تو را … که اینگونه. .. اینگونه به قدرت و اقتدار، این خلق بیشمار را ، به شماره و اندازه، بی کم و کاست ، روزی می دهی و کم یا زیاد ، روزگار می گذرانند …
