باب المراد غریب

طائر عرشم ولى پر بسته‏ام

یاد دلدارم ولى دلخسته‏ام

آسمانم بى ستاره مانده است

درد من را سوى غربت رانده است

ناله‏ها مانده است در چاه دلم

قاتلى دارم درون منزلم

من رضا را همچو روحى بر تنم

هستى و دارو ندار او منم

ضامن آهو مرا بوسیده است

خنده‏ام را دیده و خندیده است

بر رضا هركس دهد من را قسم

حاجتش را مى‏دهد بى بیش و كم

لاله‏اى در گلشن مولا منم

غصه دار صورت زهرا منم

زهر كین كرده اثر رویم ببین

همچو مادر دست بر پهلو غمین

در میان حجره‏اى در بسته‏ام

بى قرارم، داغدارم، خسته‏ام

این طرف یا فاطمه باشد جواد

آن طرف دشمن ز حالش گشته شاد

این طرف درد و غم و آه و فغان

آن طرف هم دختران كف زنان

كس نباشد بین حجره یاورم

من جوانمرگم، شبیه مادرم

ریشه‏ها را كینه‏ها سوزانده است

جاى آن سیلى به جسمم مانده است

حال كه رو بر اجل آورده‏ام

یاد باباى غریبم كرده‏ام

نیست یك درد آشنا اندر برم

خواهرى نبود كنار پیكرم

تشنه لب در شور و شینم اى خدا

یاد جدّ خود حسینم اى خدا

جواد زمانی

 

مرسی