روش الگويي در تربيت ديني
روش الگویی به این معناست که الگوهایی چون پدر، مادر، معلم، مربی و . . . باید خود خوب باشند و به مسائل دینی و انسانی اهمیت دهند، عبادتشان را به موقع و با کیفیت انجام دهند، در خدمت به دیگران بشتابند، حقوق دیگران را رعایت کنند، به بزرگسالان احترام بگذارند، از محرمات الهی بپرهیزند و اهل راز و نیاز با خدا باشند. در این صورت بهترین آموزشها صورت خواهد گرفت. والدینی که خود به ارزشها بدون افراط و تفریط عمل میکنند، نیاز چندانی به گفتار و تذکر ندارند و اگر عمل نکنند، گفتههایشان هیچ گونه تأثیری ندارد.
امام صادق میفرمایند:
« كُونُوا دُعَاةَ النَّاسِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُم» « مردم را به غیر زبانتان بخوانید.»
*****
بی توجهی کودکان به آموزشهای دینی:
مهمترین عامل برای بی توجهی کودکان به آموزشهای دینی، عدم زمینه سازی والدین است. همانگونه که کشاورزی بدون شخم زمین مطلوب نیست. آموزش دینی نیز بدون زمینه بازده ندارد.
برای آماده سازی زمینه آموزش توجه به چند نکته لازم است:
1- ارتباط کلامی مناسب: با توجه به این که یکی از راههای آموزش ارزشهای دینی، استفاده از سخن است حتماً باید از سخنی نرم و بیانی شیوا استفاده کرد. صدای بلند، به ویژه اگر با خشونت همراه باشد، سبب بی توجهی کودک به آموزش دینی خواهد شد.
2- وضعیت ظاهری مناسب: ظاهر آراسته، لباس مناسب، موی شانه زده، دندانهای تمیز، بوی خوش و . . . زمینه ساز آموزش دینی است و کودک آموزشها را بهتر میپذیرد.
3- خوش خلقی: خوش رویی و نگاه محبت آمیز، فضای ارتباط را فراهم میسازدو بد اخلاقی و ترشرویی، زمینهی آموزش دینی را از بین میبرد.
4- حوصله: برای آموزشهای دینی، بردباری ضرورت دارد، با توجه به ضعف تمرکز کودکان، گاهی لازم است آموزه ها بارها تکرار شود که صبر و حوصلهی والدین را میطلبد.
منبع نسیم مهر (1) حسین دهنوی
