مکان یار

مکان یار......

به چه سو؟از کدام جهت؟به کدامین مقصد؟این چگونه سویی است که منتهایش را نمیدانی،آخرش

تومی مانی ودرماندگی!

  اگر دیده ات را خواب بگیرد ،اگر تو خودت را به راحت طلبی بزنی ،اگر ما بی خبر  بمانیم،پس که راه

افتد!کیست که به شهر به شهر را دوره بیفتد و کو به کو را پی جویی کندوخانه به خانه را بگردد؟که می

ماند برای پا نهادن به سفر سرگشتگی؟خاطری پیدا می شود که از سرا پرده درستی توشه عشقی

برگیرد، توسن صبح را رکاب زند وروبه ناکجا آباد گذارد؟

تو چون بید بی تابی!ولی اگر پای او در میان باشد می توانی با همین ضعفت بارهای سنگین و

بادهای تند را ایستادگی کنی و عقب ننشینی!پس خودت را مهیا ی بلا کن وتا عمر داری این راه

سنگلاخ را با تجسم ساحل نرم و ماسه ای بگذران.

واین محبت  است که ترا به راه می اندازد،این راه یک مقصدبیش ندارد و آن پیش پای توست.باهم و

همپای هم قدم نخست را برمی داریم .شاید در پیچ و خم ها قلبت از تاب تپش افتاد .اما وقتی به

ساحل نرم رسیدی همانجا مقصد تو می شود.