زمین دیگر بزرگی آن همه عظمت را در این مقام راستین تاب نمیآورد.
آخرین لحظهها از زیستن امام صادق(علیهالسلام) به روی خاک، از صفحه زمان عبور میکرد که زمزمهای عارفانه از زبانی که هماره معطر به ذکر خدا بود، اهالی خانه را به خویش فراخواند.
ساعتی دیگر، خانه پر شد از دوستان و آشنایانی که همه حواس خودشان را به شنیدن سخن امام آورده بودند و امامی که همه توان خود را در بیان این جمله ریخت:
«شفاعت ما شامل حال کسی که به نماز بیاعتنا باشد، نخواهد شد... .»
لحظهای بعد، چشمان فرو بسته امام به روی دنیا بود و آغوش باز خداوند، به روی او.
"معصومه زارع"
