در حالی که پیش از آغاز مسابقه جایگاه تماشاگران سالن 12 هزار نفری آزادی پر شده بود بازیکنان هر دو تیم زیر نظر مربیانشان تمرین و بدنشهایشان را گرم می کردند تا مسابقه آغاز شود. شور و هیجان در سالن موج می زد و زمانی که ای ایران ای ایران نیز با صدای مرحوم محمد نوری پخش شد این شور و هیجان بیشتر شد.
در جریان تمرین های دو تیم تماشاگران ایرانی از همان ابتدا بازیکنان ژاپن را تحت فشار قرار می دادند و با فریاد های ایران ایران تمرکز آنها بر هم می زدند. ژاپنی ها به خوبی این فضا را می شناختند چرا که سال گذشته در جام ملت های آسیا نیز برابر همنی تعداد والیبال دوست برابر ایران صف آرایی کردند اما نکته اینجاست که در آن مسابقه نیز مغلوب شده بودند.
تقابل بازیکنان دو تیم در همان تمرین ها نیز دیده می شد. پس از هر حرکت ژاپنی ها، شاگردان ولاسکو که از آمادگی خوبی برخوردار بودند با حرکتی نمایشی توپ را بر زمین می کوبیدند و قدرت نمایی می کردند. خولیو ولاسکو نیز با آرامش همیشگی اش کنار زمین حرکت بازیکنانش را نظاره می کرد.
تماشاگران ایرانی نیز با تکان دادن پرچم به خوبی از تیم حمایت می کردند و از همان ابتدا تنها پیروزی می خواستند. صدای شیپور، سوت و فریاد ایرانی سالن را مملو کرده بود و رقابتی پرهیجان را نوید می داد.
با نام ایران فریاد و پرچم ها به بالا رفت. با آغاز شدن سرود جمهوری اسلامی ایران در یک طرف سالن پرچم سلام لیگ جهانی بالا رفت و انگیزه ملی پوشان را افزایش داد. شاگردان ولاسکو با ترکیب محمودی، معروف، قائمی، موسوی، زرینی، نادی و ظریف با لباس های سورمه ای رنگر برابر محمد رضا داورزنی رییس فدراسیون والیبال و مسوولان سفارت ژاپن وارد زمین شدند.
