سال 2007 سابين بگال (Sabin Begall) دانشمند جانورشناس آلماني، مشغول تماشاي عكسهاي ماهوارهاي از نحوه تغذيه گله گاوها بود.
او با مشاهده دقيق عكسها دريافت گاوها در يك خط و در يك صف طوري قرار گرفتهاند كه بدنشان كاملا درجهت دو قطب جنوب و شمال زمين است.
در واقع آنها بدون اينكه از خورشيد براي يافتن جهت شمال زمين استفاده كنند، بهطور خودكار قادر بودند تا خود را در جهت ميدان مغناطيسي زمين و قطبشمال قرار دهند و با آن همسو شوند.
در اين زمينه او و گروهي از محققان دست به كار شدند و شواهدي يافتند كه نشان ميداد حيوانات ديگر هم مانند گاوها ميتوانند خود را درحوزه مغناطيسي زمين قراردهند و دريك راستا و در يك خط با ميدان مغناطيسي زمين همسو شوند و اين در حالي است كه تمايل به خط شدن و در يك راستا قرار گرفتن گله حيواناتي مانند گاوها، زماني كه درمجاورت خطوط فشارقوي قرار ميگيرند، از بين ميرود.
البته سالها پيش اين جانورشناس طي مطالعاتي دريافته بود ارگانيسمهاي زنده، به حوزههاي ضعيف مغناطيسي پاسخ نميدهند و حيوانات تجهيزات لازم را براي محدود كردن نيروي مغناطيسي ندارند.
در قرن 18 تصور ميشد برخي از جانداران دربدن خود يك محافظ سيال مغناطيسي دارند و ميتوانند آلتدست افراد حقه باز قرار گيرند.
امروزه دانشمندان پذيرفتهاند حيوانات خاصي به ميدانهاي مغناطيسي پاسخ ميدهند و اين مساله به اغلب آنها براي بقا كمك ميكند.
هرچند هنوز مشخص نشده چرا گاوها درجهت ميدان مغناطيسي زمين به صف ميشوند. البته مطالعات از ديرباز نشان داده كه بسياري از جانداران كه مهاجرت فصلي دارند مانند سينهسرخها، پروانهها، كبوترهاي خانگي، لاكپشتهاي دريايي و جانداران بيمهرهاي مانند خرچنگهاي دريايي، زنبورهاي عسل و مورچهها، پستانداراني مانند موشهاي كور، فيلها و نهنگها و حتي باكتريهاي كوچك همگي قادر به احساس ميدان مغناطيسي هستند.
در ادامه محققان دست به مطالعاتي ديگر زدند تا به مكانيسمهاي موثر در اينباره دست يابند. آنها در اين مطالعات به نتايج جالبي رسيدند و دريافتند در بدن برخي از حيوانات احتمالا بيش از يك نوع ارگان و اعضاي مغناطيسي وجود دارد كه به صورت حسگرهاي مغناطيسي بيولوژيكي يا به عبارتي بيشتر به شكل يك قطب نماي مغناطيسي معمولي عمل ميكنند. از طرفي برخي ديگر از جانوران ممكن است اثرات كوانتومي دقيقي داشته باشند.
