قابل ذکر است که مثبت اندیشی اصلاً مبین این موضوع نیست که ساده لوحانه مثبت اندیش باشیم و بدانیم که مثبت اندیش، بی غم نیست.

این طرز فکر در مورد مثبت اندیشی صحیح نیست که مثبت اندیش کسی است که چشم هایش را به روی واقعیات تلخ می بندد و فقط به دنبال خوشی می گردد بلکه مثبت اندیش کسی است که واقعیات را می بیند و نیز تلخی آنها را حس می کند ولی از احساس درماندگی آن جلوگیری می کند و به اصطلاح از یک معنادرمانی استفاده می کند.

در پایان به سخن دکتر فرانکل استاد معناگرایی اشاره می کنم:

رنج زمانی معنا یافت که معنایی چون گذشت و فداکاری دیگر آزاردهنده نیست.