او اين روزها مجموعه تلويزيوني «تكيه بر باد» را روي آنتن شبكه تهران دارد.
عبدلي در اين مجموعه با مهدي فخيم‌زاده همبازي است.
شما را معمولا مي‌توان در نقش‌هاي منفي ديد، اما در مجموعه «تكيه بر باد» نقش جواني را بازي مي‌كنيد كه حرف‌شنوي زيادي از برادر بزرگترش (مهدي فخيم‌زاده) دارد. آيا همين تفاوت باعث شد بازي در اين مجموعه را بپذيريد؟
يكي از دلايلم براي انتخاب نقش همين مساله بود. به من معمولا نقش‌هاي منفي پيشنهاد مي‌شود، ولي نقشي كه براي مجموعه «تكيه بر باد» به من پيشنهاد شد با ديگر نقش‌هايم تفاوت‌هايي دارد. در تكيه بر باد، مردي هستم كه كاري به كسي ندارم و فقط به خوشگذراني‌‌هاي خودم فكر مي‌كنم. از سوي ديگر يك برادر و نامزد هم دارم. البته از برادرم حرف‌شنوي زيادي دارم. احساس كردم بازي در مجموعه تكيه بر باد برايم موقعيت خاصي را به لحاظ بازي فراهم مي‌كند. نقشي كه بازي مي‌كنم مثبت يا منفي نيست، بلكه خاكستري است. همين موارد در انتخابم بي‌تاثير نبود.
شما قبل از بازي در تكيه بر باد در برخي اپيزودهاي سريال شايد براي شما هم اتفاق بيفتد به كارگرداني محمود معظمي بازي كرده‌ايد. به غير از فيلمنامه و نقشتان، آيا حضور معظمي به عنوان كارگردان هم برايتان اهميت داشت؟
بله، چون من و معظمي سال‌هاست با هم دوست هستيم و او را از سريال «خط قرمز» ساخته قاسم جعفري مي‌شناسم كه دستيار كارگردان بود. وقتي پيشنهاد بازي در مجموعه تكيه بر باد را به من داد، بدون هيچ اما و اگر پذيرفتم!
به غير از فيلمنامه خوبي كه اين مجموعه داشت، هنرمنداني همچون فرامرز قريبيان، مهدي فخيم‌زاده و... هم در آن حضور دارند كه من را براي بازي ترغيب كرد. فقط رفاقت صرف باعث نشد بازي در اين مجموعه را بپذيرم. احساس كردم كار خوبي مي‌شود.
بعد از مدت‌ها شما را در نقشي مثبت يا به گفته خودتان خاكستري مي‌بينيم؛ بازي در چنين نقشي برايتان مشكل نبود؟
نه، به هر حال اين هم بخشي از كار ما است. ما در زندگي خودمان هميشه به برادر بزرگ‌ترمان احترام مي‌گذاريم. در مجموعه دختري به نام آهو نقش برادر بزرگ‌تر را بازي مي‌كردم كه برادرهاي ديگر از من حرف‌شنوي داشتند و در اين مجموعه نقش برادر كوچك‌تر را بازي مي‌كنم كه به برادر بزرگ‌ترم احترام مي‌گذارم. ما بايد هنگام بازي سعي كنيم مثل زندگي شخصي خودمان باشيم. بايد بازي را از زندگي واقعي گرفت. وقتي اين‌طور عمل كنيم، مسلما بازي ما هم رنگ تصنعي به خودش نمي‌گيرد.
ولي گاهي شاهد هستيم بازيگران براي اجراي نقش به سمت اغراق پيش مي‌روند، اما اين اتفاق در بازي شما نيفتاده است. اين را مديون تجربيات تئاتريتان هستيد يا عوامل ديگري در اجراي اين نقش به شما كمك كرد؟
سعي مي‌كنم اجرا را از زندگي واقعي بگيرم و هنگام بازي خودم باشم. معتقدم بازيگري اين نيست كه يكسري عكس‌العمل ثابت را مدام جلو دوربين و در هر نقشي اجرا كرد، چون اگر چنين شود به اصطلاح بازي گل‌درشت مي‌شود و به مرور باعث دلزدگي مخاطب مي‌شود.
وقتي قرار شد در مجموعه «تكيه بر باد» بازي كنم، سعي كردم خودم را در نقش يك برادر كوچك‌تر جابيندازم كه از برادر بزرگترش حرف‌شنويي دارد. من در تئاتر از استادان بزرگي همچون مهين اسكويي الفباي بازيگري را ياد گرفتم. همچنين در محضر استاد سمندريان تجربه‌هاي زيادي كسب كردم. استاد سمندريان خيلي به رئاليست (واقع‌گرايي) در بازي اهميت مي‌داد و از علي رفيعي هم تكنيك‌هاي زيادي را فراگرفتم. در مجموع سعي مي‌كنم در نقش‌هايي كه بازي مي‌كنم، به نوعي زندگي را جاري كنم تا نقش براي تماشاگر ملموس و باورپذير باشد.
پس با اين حساب براي بازي در سينما و تلويزيون از تجربيات تئاتريتان استفاده مي‌كنيد؟
من از تجربيات تئاتري‌ام استفاده مي‌كنم، اما زماني كه قرار است كار تصوير انجام دهم تئاتر را فراموش مي‌كنم، همان‌طور زماني كه قرار است تئاتر كار كنم، تصويرر را فراموش مي‌كنم. بازي در تئاتر و تلويزيون با يكديگر متفاوت است.
برخي دوستان كه در تئاتر كار مي‌كنند، زماني كه كار تصويري هم انجام مي‌دهند، همان پوزيشن (موقعيت) تئاتر را در كار تصوير اجرا مي‌كنند و همين مساله باعث مي‌شود بازي آنها به چشم بيايد و مخاطبان بگويند فلاني، تئاتري بازي مي‌كند. بازيگري كه از تئاتر به دنياي تصوير مي‌آيد بايد تفاوت اين دو هنر را درك كند و بداند در هر كدام چگونه اجرايي را بايد به نمايش بگذارد.
با توجه به اين كه مهدي فخيم‌زاده كارگرداني است كه وسواس زيادي هم براي بازي دارد و از آنجايي كه در بيشتر صحنه‌ها مقابل او بازي داريد با حساسيت‌هاي او چگونه كنار آمديد؟
من افتخار همكاري با پيشكسوتاني همچون مهدي فخيم‌زاده را در مجموعه «تكيه بر باد» داشتم. فخيم‌زاده جزو هنرمنداني است كه خيلي براي كارش تمرين مي‌كند. شايد براي يك صحنه 20 بار تمرين مي‌كرد تا جلوي دوربين برود. البته من سعي مي‌كردم در هنگام تمرين خيلي انرژي نگذارم!
من احترام زيادي براي او قائل هستم، اما معتقدم بازيگر نبايد قبل از اين‌كه جلوي دوربين برود، خيلي تمرين كند، چون غريزه و خلاقيت نقش از بين مي‌رود و اجراي مقابل دوربين يك چيز از پيش تعيين شده و قراردادي مي‌شود.
