ترک پا در نتیجه تماس زیاد پوست کف پا با محیط ایجاد می‌شود و ناحیه کف پا بیشتر از سایر بخش‌ها در معرض آسیب است.

پوست به ترتیب از بیرون به داخل، از سه لایه اپیدرم، درم و چربی زیر پوست تشکیل شده است که در بعضی از مناطق بدن، ضخامت این لایه‌ها متفاوت است.

در کف دست و پا، ضخامت لایه اپیدرم یا شاخی پوست زیاد است و بر عکس در نواحی از پوست مانند پلک، ضخامت این لایه بسیار کم است.

ترک پا در نتیجه تماس زیاد پوست کف پا با محیط ایجاد می‌شود و ناحیه کف پا بیشتر از سایر بخش‌ها در معرض آسیب است.

عوامل ایجاد ترک پا

این عارضه در فصول سرد سال که هوا خشک‌تر می‌شود به وجود می‌آید و یا تشدید می‌شود.

پوشیدن صندل و کفش‌های تابستانی و هر عاملی که جریان خون را در پا کاهش دهد، موجب ترک خوردن کف پا می‌شود.

اضافه وزن نیز یکی دیگر از علل ترک پا می‌باشد. به دلیل وجود فشار زیاد بر بخش‌های خاص سطح کف پا در افرادی که از وزن بالایی برخوردار هستند، پوست آسیب دیده و واکنش به این فشار مداوم، ضخیم‌تر شدن پوست و به دنبال آن ترک کف پاست.

در مناطقی که آب و هوای خشک دارند، به دلیل کمی رطوبت هوا و تابش نور خورشید و وزش باد، به تدریج آب میان بافتی پوست کاهش یافته و خشک می‌گردد.

افرادی که به دلیل شغل، سرگرمی و یا ورزش، زمان‌های طولانی‌تری را در هوای آزاد می‌گذرانند، با ترک پا بیشتر مواجه می‌شوند.

در پی یک سری از بیماری‌های خاص پوستی نظیر: کراتودرمی کف دست و پا و بیماری پسوریازیس، احتمال ایجاد ترک پا بیشتر می‌شود.

عوارض ترک پا

حفظ بهداشت پاها بسیار مهم است و در صورت آلودگی و نفوذ میکروب در داخل ترک‌ها، پاشنه‌ها بسیار دردناک و عفونی می‌گردند.

عارضه ترک کف پا که در اثر خشکی پوست و اگزما بوجود می‌آید، شکافی در سطح پوست ایجاد می‌کند و با درد نیز همراه است.

گاهی به تنهایی ترک با قرمزی، پوسته و جوش همراه است که به آن اگزمای کف پا گفته می‌شود و در این موارد باید توسط پزشک متخصص درمان شود.

گاهی ترک پا به حدی ضخیم می‌شود که ایجاد مزاحمت می‌کند و عمیق و دردناک می‌شود، در این موارد خود بیمار قادر به درمان نیست و باید با یک متخصص پوست مشورت کند.

مهم‌ترین بیماری‌های پوستی، ضایعات قارچی پوست و بیماری پسوریازیس است که توسط پزشک متخصص پوست تشخیص داده شده و با درمان‌های دارویی بهبود می‌یابند.

پیشگیری از ترک پا

- برای جلوگیری از ترک‌خوردگی کف پا باید در پیاده روی‌های طولانی، از کفش‌های پشت و جلو بسته استفاده شود.

- زنان خانه‌دار می‌توانند در طول روز با پوشیدن جوراب و دمپایی روفرشی، از اصطکاک کف پا با فرش و موکت و ایجاد ترک پا، پیشگیری کنند.

- استفاده از چکمه به منظور پیشگیری از ایجاد ترک پا به کشاورزان و باغبان‌ها توصیه می‌شود.

درمان ترک پا

- چرب نگه داشتن پوست پا و استفاده از اسید سالیسیک، اوره، گلیسیرن، اوسرین و حتی وازلین در درمان ترک پا موثر است.

- یکی از روش‌های درمانی، گذاشتن پاها به مدت حداقل 30 دقیقه در آب گرم وسپس خشک کردن پاها می‌باشد.

- استفاده از ترکیبات کراتولیتیک و ترکیباتی که باعث ترمیم سریع پوست و زخم می‌شوند (تحت نظر پزشک) نیز از راه های درمان ترک است.

بعضاً دیده می‌شود که افراد از روش‌های غیرمتعارفی نظیر داغ کردن چربی و پر کردن ترک‌ها با چربی استفاده می‌کنند که جنبه علمی ندارد.

به طور کلی اگر فردی مراقبت‌های لازم را به درستی انجام دهد و درمان دارویی را به مدت یک یا دو ماه پیگیری کند، به طور حتم ترک‌ها بهبود می‌یابد.

البته توجه به پوست و مراقبت از آن در فصل سرما ضرورت بیشتری دارد.

درمان طبیعی

- اسانس و گل بابونه اصلی : 2 تا 4 گرم گل بابونه را بکوبید و در یک لیوان آب جوش ریخته و به مدت نیم ساعت بگذارید تا دم بکشد. سپس آن را صاف کرده و به محل ترک پا بمالید.

- شیره تازه گل همیشه بهار : 4 تا 6 گرم شیره تازه را با 600 گرم کره یا چربی دیگر مخلوط کرده و سپس به ترک پا مالیده شود.

- روغن بادام شیرین : به ترک پا مالیده شود.