دو هفتهاي بود كه به ذكرهاي پاياني نمازش، علاوه بر دعا براي شفاي همه مريضها و رفع گرفتاري همه گرفتارها، آرزوي موفقيت و سربلندي ورزشكاران را هم اضافه كرده بود.
بزرگترين دلخوشياش اين بود كه جواب تمام راز و نيازهاي چند روز قبلش را گرفته بود و خوشحال از اينكه ميشنيد بهترين نتيجه تاريخ ورزش ايران در المپيكها رقم خورده است.
با همين دلخوشي، مصممتر از هميشه دعا كرده بود كه هيچ ورزشكاري از اين ديار شرمنده خانوادهاش نشود. حالا اما زير خروارها خاك گرفتار شده است.
شايد هم ديگر نفسي نباشد، اما حكايت همه آنها كه در زلزله آذربايجان شرقي بيخانمان شدند و براي در آغوش كشيدن عزيزان از دست رفتهشان، آوارها را زير و رو ميكنند، درست مثل اوست.
همه اين مردمان زلزله زده تا چند روز پيش، اصليترين دغدغه ذهنشان دعا كردن براي قهرمانان وطن بود تا پيروز شوند و افتخار بيافرينند. اما يكباره زمين لرزيد و همه چيز رنگ باخت. خيليها مردند و خيليهاي ديگر بيخانمان شدند.
حال در اين شرايط سخت كه هر انساني را متاثر ميكند، نوبت قهرمانان است كه خود را در رنج مردم آذربايجان سهيم بدانند.
اكنون ميتوان از ظرفيت افتخارآفريناني چون بهداد سليمي، حميد سوريان، قاسم رضايي، اميد نوروزي، سجاد انوشيرواني، احسان حدادي، نواب نصيرشلال، صادق گودرزي، احسان لشگري، محمد باقريمعتمد، كميل قاسمي و كيانوش رستمي كه به الگوي ميليونها جوان ايراني تبديل شدهاند براي كمك به مردم زلزلهزده بهترين استفاده را كرد.
براي همدردي با مردم داغديده، ارسال پيام تسليت خوب است، درست مانند «يك دقيقه سكوت» نمادين، بستن روبان مشكي روي پيراهن و يا حتي رفتن به محل حادثه، اما اگر ميخواهيم مرهمي بگذاريم بر داغ دل اين مردم مصيبتزده، وقت آن است كه از همين محبوبيتهاي مردمي هزينه كرد.
دعاهاي خير ميليونها ايراني پشت سر شما ورزشكاران بود تا قهرمان شويد، پس يك بار ديگر «يا علي» بگوييد و براي يك گلريزان تمام عيار وارد ميدان شويد.
