اين عبارت، پاسخ رييسجمهور ميانمار به مسوول امور آوارگان سازمان ملل متحد بود كه در ميانمار با يكديگر ديدار داشتند و در حقيقت گوياي رنج اقليت مسلمان در كشوري است كه تاريخ در گذشته و حال شاهد موج كشتار و خشونت عليه آنان بوده است.
«روهينگيا» يكي از بزرگترين اقليتهاي موجود در جهان كنوني است كه در معرض بدترين ستمها و اقدامات نژادپرستانه (طبق گزارش سازمان ملل متحد) قرار گرفته است.
جنايتهايي كه در حق اين اقليت مسلمان در سرزمين «آراكان» در مرز بنگلادش انجام ميشود، كاملا برنامهريزيشده است و در زماني صورت ميگيرد كه بسياري از رسانههاي دنيا بر دموكراسي در ميانمار پس از سپري شدن دوران ديكتاتوري تاكيد دارند و ادعا ميكنند رييس جمهور اين كشور داراي «افكاري اصلاحطلبانه» بوده و ميخواهد اصلاحات را در اين كشور اجرا كند.
ميانمار كشوري است در جنوب شرق آسيا و تعداد مسلمانان ساكن در اين سرزمين به حدود پنج ميليون نفر ميرسد كه بسياري از آنان در منطقه «آراكان» زندگي ميكنند.
اين منطقه طي 60 سال گذشته شاهد كشتار، نژادپرستي و نسلكشي بوده كه از سال 1948 آغاز شده است؛ يعني زماني كه دولت وقت بريتانيا به ميانمار حق استقلال اعطا كرد، به اين شرط كه پس از 10 سال به تمامي اقليتها حق استقلال داده شود.
اما پس از آن كه دولت ميانمار به استقلال رسيد، تعهد خود را ناديده گرفت و شروع به اشغال منطقه «آراكان» كرد و از آن لحظه تاكنون انواع اقدامات ضدانساني را عليه مسلمانان انجام ميدهد.
در طول اين سالها، بيش از يكصد هزار انسان كشته شده و حدود 1.5 ميليون نفر نيز به اجبار به بنگلادش مهاجرت كردند.
رنج و سختي مسلمانان روهينگيا همچنان ادامه دارد و آنان هيچ حق شهروندي ندارند، زيرا به موجب قانون تصويب شده سال 1982، مسلمانان روهينگيا، خارجياني تلقي ميشوند كه در زمان اشغال انگلستان وارد ميانمار شدهاند.
در نتيجه حق داشتن شهروندي از آنان سلب شده و در حقيقت از هيچ هويتي برخوردار نيستند. طبق قانون ميانمار، مسلمانان اين سرزمين از ابتداييترين حقوق انساني محروم هستند، بدون دستمزد به كارهاي سخت واداشته ميشوند، حق تجارت ندارند و زمينهايشان مصادره ميشود.
مسلمانان همچنين حق ندارند در ارتش به كار گرفته شوند و از حضور در صحنه سياسي ميانمار و تاسيس سازمانها و گروههاي سياسي يا انجام فعاليت سياسي محروم هستند.
دولتهاي گوناگون ميانمار، مالياتهاي سنگيني برايشان وضع كرده و فرزندانشان را از تحصيل در دانشگاهها محروم ميكنند.
علاوه بر اين امكان مسافرت به ديگر نقاط دنيا برايشان وجود ندارد و همچنين قوانين ظالمانهاي درخصوص ازدواج براي آنان وضع شده است.
در ماه ژوئن گذشته، مجددا خشونت، كشتار، تجاوز و نسلكشي در حق مسلمانان ميانماري آغاز شد و در اين روند، دستگاههاي دولتي اين كشور نيز با گروههاي افراطي بودايي همكاري كردند كه در اثر اين اقدامات ظالمانه، حدود هزار نفر كشته شده و هزاران خانه ويران يا سوخته شد و صدها نفر از مسلمانان بازداشت شدند و بيش از 30هزار نفر از ترس كشته شدن، شكنجه و ترور، كشور را ترك كردند.
مهاجران مسلمان هماكنون با دو مشكل مواجهند: يكي از سوي دولت ميانمار كه تلاش ميكند آنان را به كشور بنگلادش بفرستد، با اين بهانه كه از اصالت بنگلادشي برخوردارند و دوم كشور بنگلادش به دليل جمعيت انبوه و بحرانهاي اقتصادي داخلي خود از قبول آنان سرباز ميزند.
برخي از كساني كه به بنگلادش رسيده و از ميانمار جان سالم به در بردهاند، ماجراهاي دردآوري را بيان ميكنند.
يكي از اين افراد به رسانههاي خارجي گفت: بالگرد هنگام فرار مسلمانان از ميانمار، روي آنان آتش گشود و سه نفر از نزديكانم كشته شدند. علاوه بر اين برخي كودكان هنگام عبور از رودخانه غرق شده و تعداد ديگري بر اثر گرسنگي جان باختند. در آخر نيز برخي از افرادي كه به بنگلادش رسيدند، مجبور شدند دوباره به ميانمار بازگردند.
افكار عمومي جهان تا اين لحظه فقط اين اقدامات ضدانساني را محكوم كرده و مسووليت انساني و بينالمللي هنوز به درجه صدور قطعنامه يا وادار ساختن دولت ميانمار به توقف نسلكشي اين اقليت نرسيده است.
جامعه جهاني بايد فشارهاي سياسي و اقتصادي خود را افزايش دهد و ناظران بينالمللي به ميانمار اعزام كند و براي حفظ آرامش و امنيت و توقف خشونت و نقض حقوق بشر دست به كار شود. نقش رسانهها نيز در كشف حقايق و رخدادهاي كنوني در ميانمار مهم است.
خبرنگار روزنامه نيويوركتايمز از بنگلادش تصريح كرد: «جهان بايد به ميانمار توجه كند و نبايد دموكراسي را در كشوري كه هزاران نفر از زنان و مردانش در آب رودخانهها غرق شدهاند، به رسميت بشناسد.
اگر كشتار و سياست فشار در حق مسلمانان متوقف نشود، دموكراسي ميانمار به صورت گياهي بدبو و متعفن ظاهر خواهد شد».
روزنامه الحيات - مترجم: محمدجواد گوديني
