}علی(ع) فرموده است: « زبان انسان عاقل پشت قلب او است و قلب احمق پشت زبان او است{M»، (نهجالبلاغه، حکمت40). منظور آن است که عاقل زبانش را در سخن گفتن رها نمیسازد مگر بعد از مشورت و فکر و سنجش آن با عقل ولیاحمق قبل از مراجعه به فکر و عقل سخن میگوید، آن گاه درباره آن فکر میکند. برای کنترل زبان در آغاز بایستی آفات آن را شناخت؛ غیبت، تهمت، دروغ، فحش، بیادبی در گفتار، سخن ناحقو... از جمله گناهان زبانی هستند غیر از گناهان سخنهای دیگر نیز اگر سنجیده نباشد موجب مکدر شدن دل وقساوت آن میشود. تنبیه زبان سخن نگفتن است، اگر در مراقبت متوجه خطاهای زبان شدید او را برای ساعتی و یا ساعتها از سخنگفتن محروم کنید (مگر به مقدار واجب)
