یکی از هنرمندان مازندرانی در گفتوگو با فارس از بازیگوشی در کوچهها تا بازیگری در تئاتر و تلویزیون و رنج یک عمر فعالیت هنری گفت.
سیدابراهیم عمادی متولد 1344 است. در خانوادهای مذهبی به دنیا آمد و از همان کودکی عاشق بازیگری بود. او طی گفتوگویی با خبرنگار فارس در بهشهر، بازیگوشیهایش را اینگونه روایت میکند: بعد از تعطیلی مدرسه هنوز به خانه نرسیده، با بچههای محل فیلمهایی را که در تلویزیون دیده بودیم در کوچه پس کوچههای محله آن را بازی میکردیم گویی که هر کدام برای خود بازیگری حرفهای بودیم.
عمادی از نخستین جرقههای فعالیتهایش گفت و اینکه نخستین نمایش خود به نام سربداران را در سال 1359 در استادیوم بهپاک بازی کرد و از همان سال تصمیم گرفت برای وارد شدن به عرصه بازیگری مطالعات خود را افزایش دهد.
وی بعد از طی دوره دبیرستان، در سال 62 به خدمت سربازی رفت و در سال 64 در منطقه «پسوه» به دست حزب دمکرات اسیر شد. بعد از آزادی به مطالعاتش در زمینه هنرهای نمایشی ادامه داد و سال 69 در رشته کارگردانی تئاتر آموزشکده فرهنگسرای نیاوران قبول شد.
سال 70 نخستین نمایش حرفهایاش را در «اُدیپوس» به کارگردانی استاد رکن الدین خسروی آغاز کرد و در سال 71 تجربه بازی در نمایش« باغ آلبالو» را کسب کرد.
این بازیگر تئاتر و تلویزیون در سال 71 موفق به کسب مدرک فوق دیپلم کارگردانی شد و 18 ماه در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی بهشهر به عنوان مدرس تئاتر مشغول فعالیت بود. سال 73 در کنکور سراسری شرکت کرد و توانست قبولی رشته تئاتر دانشکده هنرهای زیبا از دانشگاه تهران در گرایش بازیگری مقطع کارشناسی را بگیرد.
وی در طول دوران دانشجویی چندین تله تئاتر از جمله «دشمن مردم» و «سرکلانتر خوش قلب» را بازی کرد و پس از آن در سریالهایی چون «ماه مهربان»، «محاکمه»، «آژانس دوستی»، «غول و چراغ جادو»، «کوی دامون»، «در چشم باد» همچنین در فیلمهای سینمایی «مارمولک»، «از کنار هم میگذریم» و «باغهای کندلوس» بازیگر بود.
عمادی همچنین در تله فیلمهای «امیدها و نجواها»، «یک روز اردو»، «عهدی بستهام باتو»، «ارمون» و «پرستوی مهاجر» نقشآفرینی کرد.
از ساختههای این هنرمند مازنی، سه فیلم کوتاه در قالب مستندهای جغرافیای کبوتر که از شبکه تبرستان پخش شد به نامهای «مرکبات کندس و ولیک»، «تمشک » و یک فیلم کوتاه «منهای دو» را میتوان نام برد که فیلم «منهای دو» برنده جایزه بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم کوتاه بسیج هنرمندان مازندران شد و در جشنواره کشوری هم یکی از رتبههای برتر را از آن خود کرد.
عمادی چندی هم مسئول انجمن نمایش استان مازندران بود و کارنامه خوبی داشت.چند سالی مسئولیت انجمن نمایش بهشهر را برعهده داشت و کم کم جای خود را به جوانترها داد.
زمان گذشت و این هنرمند به دلایلی که دوست ندارد عنوان کند، در 26 اردیبهشت 90 دچار عارضه مغزی شد و پس از به هوش آمدن بینایی هر دو چشمش را از دست داد.
وی با کمک و حمایت دوستان، پس از جراحیهای زیاد بالاخره 50 درصد بینایی چشم راست و 15 درصد بینایی چشم چپ را به دست آورد و هنوز هم تحت درمان است.
سید ابراهیم، متاهل است و یک فرزند دختر 10 ساله دارد، تا چند روز پیش او را فردی میدیدم که از آینده خود و فرزندش نگران است هر چند سعی میکند همیشه چهره خندانی داشته باشد تا هنرمندان جوان را دلگرم کند اما گویا غمهای او تمامی ندارد و در زیر لبخندها و خندههای او دنیایی از غم پنهان شده است.
این روزها او به زندگی امیدوارتر شده، از دغدغههایش کمتر میگوید چرا که چند وقتی میشود به لطف پیگریهای مسئولان شهرستانی، استانی و نماینده معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شرایط رضایتبخشی برای این هنرمند مازندرانی بوجود آمده تا او دیگر نگران آینده خود و خانوادهاش نباشد
عمادی هر چند بازیگر تئاتر و تلویزیون است اما هیچگاه نتوانست در صحنههای واقعی فیلم بازی کند. حالا چشمهایی که یک عمر با دریچههای دوربین حرف میزدند، دیدنیتر شدهاند.
عمادی و عمادیها نمادها و الگوهای ناب عرصه هنری هستند، آنها که برای هنر همه عشق و زندگی خود را گذاشتند و دین خود را به هنر ادا کردند.
