قبل از آن كه يك وسيله از خط مونتاژ بيرون بيايد، مدلي مجازي از آن ساخته ميشود. اين مدل از تمام جهات بررسي و آزموده ميشود. براي مثال اين كه همه دستورها براحتي قابل اجرا و در دسترس هستند مورد امتحان قرار ميگيرد. اين مورد درباره محصولات رايانهاي نيز صادق است.
در آينده كاربران ميتوانند بدون نياز به موس و صفحه كليد با رايانه خود كار كنند. دست و انگشتان به تنهايي خواهند توانست سيگنالهاي لازم را به رايانه انتقال دهند. اين كار در طول پاياننامه كارشناسي ارشد جورج هكنبرگ در موسسه فرانهوفر انجام شده است. اين دستاورد او جايزه هوگو گايگر ـ جايزهاي براي دانشمندان مستعد جوان در آلمان ـ را براي او به ارمغان آورد. او در مورد اين دستاوردش اين طور توضيح ميدهد: ما از يك دوربين استفاده ميكنيم كه به جاي استفاده از اطلاعات رنگها، از پيكسلها براي تشخيص فاصله شيء مورد نظر استفاده ميكند. در واقع اين شيوه به وسيله يك تصوير سياه و سفيد كه درجه سياهي و سفيدي آن نشانگر دوري يا نزديكي است، تشخيص داده ميشود. علاوه بر اين، دوربين اطلاعات سه بعدي را كه سيستم با استفاده از الگوريتمهاي خاص تحليل ميكند، فراهم ميآورد.
كار اصلي هكنبرگ اين است كه الگوريتمهاي مربوط را به صورت كارا توسعه دهد. او و گروهش در ابتدا مطمئن شدند سيستم قادر به تشخيص دست است و ميتواند حركات آن را پيگيري كند. در نتيجه دوربين سه بعدي حركت تك تك انگشتان را پردازش ميكند. تا اينجا تنها ميتوان تشخيص داد كه انگشتها و دست چگونه در سطح يك تصوير حركت ميكنند، ولي مسأله حركت در عمق فعلا حل نشده باقيمانده است. به عبارت ديگر، تشخيص اين كه دست در حال ارتباط با رايانه است يا مثلا تميز كردن شيشه پنجره، دشوار است. مشكل ديگر اين است كه زمان پردازش حركات ريز دست زياد است و قدرت پردازش بالايي را ميطلبد. هر چند اين مشكل با توجه به قدرت پردازندههاي امروزي چندان جدي به نظر نميرسد.
اين نوع كار با رايانه در دنياي بازيها هم جالب توجه خواهد بود. نمونه اوليه سيستم تشخيص حركات هماكنون موجود است تا پژوهشگران نقاط ضعف الگوريتمها را رفع كنند.
هكنبرگ اميدوار است از لحاظ تكنيكي، اين سيستم ظرف يك سال آينده آماده توليد شود. در يك برنامه ميان مدت آنها اميدوارند بتوانند اين تكنولوژي را روي لپ تاپ و تلفنهاي همراه نيز پياده كنند.
