افسرده ی از یار جدائیست، دل من
سر گشته ی افتاده ز پا ئیست ، دل من
کم دانه بریزید، که در گلشن گیتی
دل کنده ز هر برگ و نوا ئیست، دل من
مرده است دلم، قاتل او را بشناسید
خود کشته ی بر دست حنا ئیست ، دل من
از رهگذرم دور شوید و بگریزید
دیوانه ی از بند رها ئیست ، دل من
در محفل من ، گوش دل و جان بگشایید
افسونگر افسانه سرا ئیست ، دل من
با دردکشان سر کشی ای چرخ نزیبد
بر بام تو ، آزرده هما ئیست ، دل من
تسلیم نصیب است و زبان بسته ی تقدیر
حسرت کش بی چون چرا ئیست دل من
بشکسته دلی را چو من از خویش مرانید
آئینه ی معشوق نما ئیست ، دل من
عمریست دلم ساخته با هر چه بلا، هست
تا عشق بداند، چه بلا ئیست ، دل من
((شعری از معینی کرمانشاهی))
