جواب اين است: يك غواص حرفهاي ميتواند در يك غواصي كوتاه و عميق ـ اما بسيار سخت و دشوار با تجهيزات گران ـ تا 25 ميليون تومان دستمزد بگيرد، باور كردني نيست؟ اما واقعيت دارد.
اين هم واقعيت دارد كه در ايران با اين همه كناره دريايي و ساحلي فقط سه موسسه غواصي به طور قانوني «مجوز» دارند، آن هم بيشتر مترصد آموزش غواصي تفريحي؛ ختم كلام... غواص حرفهاي بسيار كم داريم، غواص حرفهاي تربيت نميشود، از اين واقعيتر اين است كه در بسياري از موارد پيمانكاران نفتي و دريايي ـ كه يكي از بزرگترين صنايع كشور ماست ـ مجبور به استفاده از «غواص خارجي» هستند و طبعا آن دستمزدهاي دلاري هم نصيب غواصان فليپيني و مالزيايي و ونزوئلايي و... ميشود يا اگر مجبور شوند سراغ غواصان بازنشسته وطني ميروند، به همين سادگي اين فرصت شغلي از دست ميرود! كسي يا بهتر بگويم «مديري» نداريم و نيست كه اين «فاصله» را ببيند، اين فاصله را كه پر از فرصت است.
بايد بخشنامه كنند، قانون كنند كه مدير، مسوول، رييس، همان آدم خوش شانسي كه ميز رياست اداره و دفتر و دستك جايي، چند صباحي به امانت روزياش ميشود، بايد سهچشم داشته باشد، يك چشم مخصوص براي «شغلآفريني» كه بتواند هر فرصت و هر مجالي را يك «شغل» ببيند و بلافاصله آن شغل را بيافريند، مدير سهچشمي ميخواهيم!
