بیماری M.S جزء بیماری خود ایمنی است یعنی دراثر اختلال عملکرد بوجود آمده در سلول های ایمنی بدن، این سلولها قادربه تشخیص خودی از غیر خودی نیستند و دراین بیماری آنتی بادی ها برعلیه سلول های شوان دور اعصاب غلاف دار ساخته می شوند و با تخریب این غلاف ها عبور پیام های عصبی از رشته های اعصاب مختل میگردد و علائم بیماری شامل بی حسی، سوزن سوزن شدن، فلج، دوبینی و مانند آنها ظاهرمی شود، در طب جدید چون ماهیت بیماری ناشناخته است برای مقابله با علائم به مصرف مهارکننده ها و سرکوب کننده های سیستم ایمنی روی می آورند تا با متوقّف کردن کار سلولهای ایمنی جلوی تخریب غلاف های اعصاب را بگیرند البته پرواضح است که مهارو سرکوب سیستم ایمنی با داروهایی مثل کورتن می تواند عواقب وخیمی هم در بر داشته باشد از دیگر داروهایی که در درمان M.S استفاده می شود اینترفرون ها هستند که دارای عوارض متعددی می باشند.
حال ببینیم چرا ما M.S می گیریم و ریشه اصلی بیماری در کجاست؟
تمام اعمال سلولی ما توسط انرژی انجام می شود مخصوصاً سلول های ایمنی ما به کمبود انرژی بسیار حساسترند، حال اگر تغذیه افراد صرفاً از مواد غذایی انرژی گیر صورت بگیرد ویا ترکیب هایی از مواد غذایی استفاده شود که تعادل انرژی منفی داشته باشند، در نتیجه سلول های ایمنی بتدریج یکی از مهمترین اعمال و وظایف خود را که همان تشخیص پروتئین های خودی از پروتئین های بیگانه است را از دست می دهند و در بیماری M.S این پروتئین غلاف میلین است که توسط سلول های شوان ساخته می شود و سلول های ایمنی بر علیه آنها آنتی بادی ترشح می کنند و در اثر عملکرد این آنتی بادی های غلاف های میلین تخریب می شوند، بنابراین درمان بیماری M.S تجویز داروهای سرکوب گر سیستم ایمنی با مهار کننده های این سیستم نیست بلکه باید با تغذیه صحیح سلولهای ایمنی مجدداً قدرت تشخیص پروتئین های خودی از غیر خودی را به این سلول ها باز گرداند و یا در واقع این تحمّل به خود را که از دست رفته است را به این سلول ها باز گرداند، به این ترتیب بدون نیاز به تجویز دارو های خطرناک عارضه دار مهار کننده و سر کوب گر سیستم ایمنی می توان ببیماری ام اس را کنترل و درمان کرد و از شّر عوارض بسیار بالای این داروها هم در امان بود.
منبع: وب سایت دکتر حسن اکبری
