فاطمه زهرا (عليها السلام) با گروهى از زنان مسلمان كه بنا به نقل واقدى 14 نفر بودند، از مدينه حركت كردند و روانه اُحد شدند تا از نزديك جريان كار و حادثه هولناك را ببينند و پيامبر خدا را ملاقات نمايند.
حضرت فاطمه زهرا (عليها السلام) با آن گروه از زنان كه دلشان مىتپيد و از آسيب رسيدن به پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم نگران بودند پس از مدت كوتاهى توانستند خود رابه اُحد يا بهتر بگوئيم به ميدان رزم برسانند.
وقتى آمدند كه، پيامبر خدا چند روز پيش در هنگام رزم سراسر بدنش مجروح شده بود، ناراحتى حضرت زهرا (عليها السلام) به اندازه اى بود كه نمى توانست آب بياشامد، در اين صحنه زنهاى مسلمانى كه با حضرت زهرا (عليها السلام) بودند، نگفتند: چون ما زن هستيم بايد در خانه بنشينيم، بلكه آنها را تعليم به حقايق و درخشان اسلام را به خوبى از رسول خدا مىآموختند و به وظيفه خود آشنا بودند، حجاب اسلامى آنها موجب نمى شد كه دست از وظيفه خود بردارند از اينرو هر كدام مشكى پر از آب كرده و به دوش مىگرفتند و به رزمندگان آب مىدادند، زخم خوردگان را مداوا مىنمودند.
تا آنجا احساس وظيفه مىكردند كه خود حضرت زهراى اطهر (عليها السلام) نيز غذا و آب به دوش مىكشيد و از پادر آمدگان ميدان رزم پرستارى مىكرد و به كمك اميرالمؤمنين على عليه السلام زخمهاى پيامبر را شستشو و مداوا مىنمودند. (87)
پس از اين داستان مىآموزيم كه زنان هم مىتوانند با حجاب كامل در اجتماع خدمت كنند.
