مفصل های سینوویال مثل مفاصل آرنج، بند انگشتان و مچ ها طوری طراحی شده اند که اجازه حرکات زیادی را به اندام مربوطه می دهند. این مفصل ها با ماده لغزنده ای به نام سینوویوم پوشیده شده اند. اگر چه بعضی از مفصل ها دامنه حرکت محدودی دارند اما عملکرد آن ها با مفصل های همجوارشان ترکیب می شود و اندام از انعطاف پذیری بیش تری برخوردار می گردد.
استخوان های مچ دست، مچ پا و ستون فقزات بدین صورت عمل می کنند. در مفاصل سینوویال انتهای استخوان ها با تمسه های محکمی که رباط نام دارد به هم متصل هستند و به وسیله آن ها بین استخوان ها پل زده می شود. جایی که استخوان ها در مقابل هم قرار می گیرند توسط غضروف پوشیده شده است. غضروف ماده ای براق، نرم و لاستیک مانند است که باعث می شود استخوان ها با کم ترین اصطکاک و سایش بر روی هم بلغزند.
