جيمزهاردي
«جيمزهاردي» نامي که اگر چه امروز به گوش کمتر کسي خورده، اما براي پزشکان جراح نامي آشنا است. او يکي از پيشگامان جراحي مدرن و نخستين کسي است که با انجام عمل پيوند قلب يک حيوان به انسان، راه دشوار عمل جراحي پيوند قلب را هموار کرد. جيمزهاردي روز بيستم ماه فوريه، در 84 سالگي درگذشت.
پزشکان مرکز طبي دانشگاه «ميسيسيپي»، جايي کههاردي ساليان سال مطالعات خود براي انجام عمل پيوند را در آنجا به دنبال گرفته بود، اعلام کردند پزشکي که بسياري از بيماران قلبي نجات جان خود را مديون او بوده و هستند مبتلا به نارسايي قلبي بود و سرانجام هم با ابتلاء به ذاتالريه جانش را از دست داد.هاردي و همکارانش در بسياري از اعمال جراحي که امروز در نقاط مختلف دنيا قابل انجام است، پيشگام بودند. در سال 1963 نخستين پيوند ريه انسان را انجام دادند. سال 1964 نخستين پيوند قلب حيوان به انسان را عملي کردند و بالاخره سال 1987 يک عمل جراحي را با موفقيت به پايان بردند که هنوز هم تصور آن براي جراحان بسيار دشوار است؛ پيوند و جايگزيني هر دو ريه بدون جابه جايي قلب.
دکتر «ويليام ترنر»، رئيس بخش جراحي دانشگاه ميسيسيپي ميگويد: اينگونه نبود که اعمال جراحي دکتر هاردي تا آن زمان به ذهن هيچ کس نرسيده باشد. من فکر ميکنم هيچوقت از زبان خود دکترهاردي هم نشنيدم که در اين باره صحبت کند و بگويد من نخستين نفر بودم، اما آن چه دکترهاردي واقعاً به آن مفتخر است روشهايي است که تا زمان خودش فقط در آزمايشگاهها قابل اجرا بودند آنها را عملي کرد و در واقع روي انسان انجام داد.
نام دکتر «کريستين برنارد» به عنوان نخستين کسي که در 1967 نخستين پيوند قلب انسان به انسان را انجام داد در تاريخ پزشکي ثبت شده است و هم اکنون بسياري از مردم دنيا او را به عنوان بزرگترين جراح قلب تاريخ پزشکي ميشناسند، اما نام دکتر هاردي که 3 سال پيش از دکتر برنارد توانسته بود عمل جراحي مشابهي را انجام دهد، کمتر در اذهان باقي است. در واقع اين گونه ميگويند که دکترهاردي مطالعاتش را براي انجام عمل پيوند قلب از سال 1955 آغاز کرده بود. همان سال 1964 هم آمادگي اش را داشت که پيوند قلب انسان به انسان را عملي کند. اما روز 23 ژانويه سال 1964 وقتي «بويدراش» 68 ساله به بيمارستان دکترهاردي آورده شد و دکترهاردي به اين نتيجه رسيد که نخستين عمل پيوند قلب را روي او انجام دهد تا احتمال اندکي هم که براي نجات جان او وجود داشت از دست نرود. هيچ قلب انساني براي پيوند وجود نداشت و در همان لحظات حساس بود که دکترهاردي تصميم گرفت از قلب يک شمپانزه به نام «بينو» براي پيوند استفاده کند. عمل پيوند انجام شد و ضربان قلب بويدراش هم عادي شد، اما قلب ميمون کوچکتر از آن بود که بتواند بهاندازه کافي خون را در رگهاي بويدراش پمپ کند و به اين ترتيب بويدراش 90 دقيقه پس از عمل درگذشت.
«دکترهاردي يک پيشاهنگ بود، کسي که شجاعتش را داشت تا بگويد بياييد اين فکر را عملي کنيم.» اين جملاتي است که دکتر «ولاس کونرلي»، رئيس دانشکده پزشکي دانشگاه ميسي سي پي درباره دکترهاردي ميگويد. او ادامه ميدهد: «او تا مدتها انتقادهاي زيادي را تحمل کرد تا سرانجام پس از سالها دانستند که او يک قهرمان است.»
دکترهاردي پس از مرگ نخستين بيماري که پيوند قلب را براي او انجام داد نا اميد نشد و دست از تلاش برنداشت. او بين سالهاي 1964 تا 1977 چهار بار ديگر اين عمل را تکرار کرد و از قلب گوسفند، بابون (نوعي ميمون) و شمپانزه باز هم براي پيوند به بيماراني که قلب خودشان از کار افتاده بود و هيچ اميدي به ادامه زندگي در آنها وجود نداشت استفاده کرد، اما همه بيماران او بيش از سه روز پس از عمل تاب نميآوردند. تنها در سال 1984 نوزادي که دکترهاردي قلب يک بابون را جايگزين قلب از کار افتاده اش کرد توانست 20 روز پس از عمل پيوند زنده بماند. به هر حال اگر چه دکترهاردي هرگز نتوانست رويايش را براي عملي کردن پيوند قلب حيوانات به انسان عملي کند، اما تلاشهاي او بدون شک در پيشبرد دانش جراحان در سراسر دنيا نقش به سزايي داشته است.
codex38x
page28
