سركوب مصريان نافرمان
تا اول ژوئيه سال 425 پيش از ميلاد، ديگر برحكمران ايراني مصر مسلم شده بود كه آتنيها بار ديگر به تحريك مصريان بر ضد امپراتوري ايران دست زده بودند. مصريان در يكصدمين سال حكومت ايرانيان بر آنان، در پرداخت ماليات به حكمران ايراني مصر تعلل ميكردند و اين تعلل كه به تدريج عموميت يافته بود سوء ظن حكمران را برانگيخت در اين زمينه دست به بررسي گسترده زد. تحقيقات حكمران به اين نتيجه رسيد كه محرك مصريان در اين نافرماني و كارشكني، آتنيها هستند كه با دولت ايران به دليل حمايت از اسپارتيها دشمني داشتند.
نافرماني مصريان در سال 425 پيش از ميلاد كه سومين نافرماني ايشان در طول سلطه ايران بود؛ با اعزام نيروي اضافي از فارس امروز و كرمان از طريق دريا سركوب شد و آتنيها از مصر اخراج و ممنوعالورود به آن سرزمين شدند. در آن زمان كشتيها از خليج فارس از طريق آبراهي كه به تصميم داريوش بزرگ حفر شده بود تا اعماق مصر و درياي مديترانه رفت و آمد ميكردند.
مخالفت آيت الله کاشاني با نخست وزير شدن هژير
امور ايران در ماههاي خرداد و تير تا آبان 1327 (جون تا نوامبر 1948) تحت الشعاع مخالفت آيتالله سيّدابوالقاسم کاشاني با نخست وزير شدن عبدالحسين هژير (وزير بازرگاني کابينه قوام السلطنه در 1321) قرار داشت. اين مخالفت از بيست و سوم خرداد (13 جون 1948) که مجلس به نخست وزيرشدن هژير ابراز تمايل کرده بود آغاز شد. آيت الله کاشاني نمايندگاني را که نسبت به هژير ابراز تمايل کرده بودند مورد انتقاد قرارداده و خواسته بود که تمايل خودرا پس بگيرند. از 120 نماينده حاضر در جلسه 23 خرداد تنها 66 نفرشان به هژير نظر تمايل ابرازکرده بودند.
در پي مخالفت آيت الله کاشاني، دانشجويان دانشگاه به بهارستان رفتند و خواستند که هژير نخست وزير نشود و سپس در خارج از مجلس دست به تظاهرات زدند، گروهي از تهرانيها به آنان پيوستند و پليس دست به تيراندازي زد و شماري مجروح شدند. آيت الله کاشاني 25 خرداد اعلاميه داد و مردم را دعوت به مخالفت با هژير در سمت رئيس دولت کرد. با توجه به اين اعلاميه، 27 خرداد و اين بار بازاريان مغازهها و حجرههارا بستند و در بهارستان و خيابانهاي مجاور اجتماع کردند.
مخالفت آيت الله کاشاني ادامه يافت و به فاصله دو ماه دو بار کابينه هژير ترميم شد زيرا که برخي از وزيران از ادامه همکاري امتناع کرده بودند و هژير سرانجام نيمه آبان (پس از چهار ماه و چند روز) از رياست دولت کناره گيري خودرا اعلام كرد. شاه 28 تيرماه سال بعد هژيررا وزير دربار خود کرد. چهارماه بعد ـ 13 آبان 1328 حسين امامي از جمعيت فدائيان اسلام هژير را در شبستان مسجد سپهسالار گلوله زد که روز بعد درگذشت.
عقيده يك پارسي درباره ثروت
سي ام ژوئن 1823 زادروز «دينشاه منكجي Dinshah Manekji» پايه گذار صنايع نساجي هند است. وي كه يك پارسي بود در دوران حكومت قاجارها كه ايران گرفتار فقر و بدبختي بود صندوقي براي كمك به ايرانيان تاسيس كرده بود. دينشاه كه در عين حال از اعضاي هيات قانونگذاري حكومت هند بود و در پنجم ماه مه 1901 درگذشت ثروت خود را وقف تاسيس يك دانشگاه براي زنان، انستيتوي تكنولوژي بمبئي، بيمارستان، درمانگاه براي حيوانات و... كرد كه باقي ماندهاند و انستيتوي تكنولوژي بمبئي (مومباي) شهرت جهاني دارد. دينشاه كه پدر بزرگ زوجه محمدعلي جناح موسس پاكستان است اين عقيده خود را در جهان ترويج داد كه يك ثروتمند بايد ثروت خود را پس از مرگ وقف خدمات عمومي كند و انتقال همه اين ثروت به فرزندان نوعي محروم كردن جامعه است.
فرد متعلق به جامعه خويش است و هرچه را كه دارد از جامعه به دست آورده و بايد بخشي از آن را صرف پيشبرد جامعه كند.
www.iranianshistoryonthisday.com
