بخشایش،عدم آگاهی توست بر بخشنده بودنت.

 

بخشایش،بخشیدن پیش از خواهش است،همان که خدایت کرد.

 

بخشایش،از بین رفتن این سو تفاهم است که چیزی متعلق به من است چرا که همه چیز متعلق به خداست.

 

بخشایش،پر و بال توست در پروازی راستین به سوی آفریدگار.

 

در بخشیدن،باران و خورشیدی و در نبخشیدن،شوره زاری در دل کویر.

 

مراقب باش تا به همراه هدایا،منت را نیز بسته بندی نکنی!

 

بخشایش گر،گل همیشه بهار است و بدان که مرگ به بخشندگان راهی ندارد.

 

برزخ بخشندگان،سینه های نیازمندان است.

 

بیش از هر چیزی،در بخشایش است که به خداوند شبیه می گردی.

 

بخشنده برای خود نیز باید ناشناس باشد،چه رسد به دیگران!

 

خداوند،خود را به تو بخشید با آفرینشت،تو نیز خود را به او ببخش با بخشایشت.