شايد به صراحت بتوان گفت در ميان گمشده هاي جوانان ما امري مهمتر از معرفت نسبت به قابليتهاي فردي، هويتي و ديني خود نباشد. اگر اين ادعا را اصل قرار بدهيم بايد به جوانان کمک کرد تا اين قابليتها را که دست مايه اي از جنس عقل و عشق، دانش و همت و انگيزه و هدف است بشناسند.
گام اول: کمک به جوان در قرار گرفتن در مسير ايمان به خالق برتر براي اتصال او به قدرتي بي انتها است.
جوانان ما اگر خميرمايه معنوي خود را که مربوط به جهان بيني اسلامي است بيابند ديگر براي ابراز وجود نياز به نمايشهاي غيرمعمول ندارند و کاميابي هاي خود را در گرايش به ارزشهاي اسلامي جستجو مي کنند.
گام دوم: تبيين و تدوين استراتژي بلندمدت براي رشد و بالندگي جوانان است. در اين فرآيند بايد نقش والدين، همسالان، مربيان و... به گونه اي تعريف شود که هيچ کدام نقض يا خنثي کننده رفتار و عملکرد ديگري نباشد بلکه مکمل و همگي منجر به تکامل او شود.
گام سوم: تقويت باورهاي ديني جوانان است. همه دستگاه هايي که متولي فرهنگ عمومي جامعه هستند اعم از صداوسيما سازمان و دفاتر تبليغات اسلامي، حوزه هاي علميه، مدارس، دانشگاه ها، خانواده ها و... مي بايست رسالت خويش را در تقويت باورهاي ديني جوانان به کار گيرند. تجربه دوران دفاع مقدس نشان مي دهد اگر باورهاي ديني در وجود جوانان ريشه بدواند و عمق پيدا کند مهمترين سرمايه براي جامعه و حتي خود فرد است.
گام چهارم: تطبيق انتظارات جامعه، خانواده ها و مسئولين از جوانان، توجه به توانمنديهاي جوانان و هدايت آنها براساس ميزان توانمندي موجب مي شود انرژي و عشق و علاقه جوانان در مسير صحيح قرار گيرد و کمتر فرصت پيدا کند بدليل سرخوردگي هاي اجتماعي به انحراف اجتماعي تن دهند. منبع: سايت طيبات
