جلد نهم کتاب «57 سال اسارت» نوشته «علی محمد بشارتی» دربردارنده 5 فصل با عناوینی اعم از «عوامل زوال در ذات رژیم شاه»، «هجرت تاریخی ئ تاریخساز امام خمینی (ره)»، «ارتباط پیوسته و گستردهتر امام با مردم»، «آقای شریعتمداری در آئینه اسناد» و «زندانی به وسعت ایران» است.
نویسنده در مقدمه این اثر اینکونه بیان میکند که وقتی آیتالله مدرس در مجلس شورای ملی دوره دوم، اولتیماتم روسیه را رد کرد و با شجاعت و اعتقاد گفت: شاید مشیت خداوند بر این قرار گرفته باشد که آزادی و استقلال ما به زور از ما سلب شود، ولی سزاوار نیست که خودمان با امضاء خود آن را از دست داده و ترک کنیم؛ با نطق مدرس، مجلس دارای شور و هیجان شد بعضی از نمایندگان هم پس از مدرس در رد اولتیماتم سخن گفتند. سرانجام مجلس به اتفاق آراء اولتیماتم روسیه را رد کرد.
باید بگوییم که موضعگیری شهید مدرس مربوط به دوران سیاه قاجار و در عصر احمدشاه بود، در آن دوران قاجاریه ضعیفترین سالهای سلطنت خود را میگذرانید. هر چند مدرس با رشادت تمام با سلطنت رضاخان و با استبداد رضاخانی هم جنگید تا سرانجام به خواف و کاشمر تبعید شد و در آنجا به شهادت رسید اما موضعگیریهای شجاعانه امام خمینی در رد کاپیتولاسیون مربوط به آبان ماه 1343 و در اوج قدرت شاه و سلطه سنگین آمریکا بود که کشور را تکان داد و شاه را تضعیف و آمریکا را مات و مبهوت کرد. سادگی زبان امام، جامعیت نطق و شجاعت بینظیر از ویژگیهای سخنان امام در آن نطق است.
هر چند رژیم شاه پس از همان سخنرانی به تبعید امام پرداخت تا صدای امام به گوش مردم نرسد، امام مخالفان امام با هیچ تمهیدی نتوانستند صدای امام را خاموش کنند و یاد و نام امام را از دلها بیرون کنند و یا از محبوبیت امام بکاهند.
حضرت امام در تبعید هم از تعقیب هدف خود لحظهای تردید نکردند به رغم این موضوع، چند گروه با طرح مسائل سیاسی جوهری توسط حضرت امام موافق نبودند، آنها را میتوان در سه مجموعه قرار داد:
1_ محافل لائیک، تودهایها، کمونیستها، سوسیالیستها و خلاصه همه سکولارها و بیخداها از اینکه طرح این سطح از مباحث سیاسی موجب پررونق شدن محافل خداجویان و خداگویان میشود و سکولاریم رنگ میبازد، ناراحت بودند.
اسناد و مدارک موجود حکایت از آن دارند که این گروه برای رسیدن به اهداف شوم خود در کمرنگ کردن تفکر مبتذل بیخدایی و تضعیف روحانیت دولت و دربار را یاری کردند، دیدیم که فرح به منظور کنترل کمونیستهای وطنی و تضعیف بیشتر اسلام، چپروی را پیشه کرد و دفتر و دور و بر خود را از چپهای مشهور پر کرد.
فرح، پشتیبان مالی، سیاسی و فرهنگی چاپ و انتشار و توزیع کتابها و دیوان اشعار نویسندگان و شعرای چپ بود.
2_ جبهه ملی و نهضت آزادی؛ این دو حزب کمطرفدار و پرادعا هم دو گروه ضد روحانیت بودند که اصولاً روحانیت را قبول نداشتند، از جبهه ملی که بگذریم، نهضت آزادی عمیقاً نسبت به روحانیت بیتفاوت و حتی بیاعتنا بود.
کتاب راه طی شده اثر مرحوم مهندس مهدی بازرگان به خوبی خط ضد حوزوی نهضت آزادی را نشان میدهد. جالب است اشاره کنیم که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و پس از آن همه تحول شگرف و بیسابقه کهدر ایران و منطقه از رهبریهای امام خمنی (ره) به دست آمد این آقایان به خود نیامدند حتی پا را از این هم فراتر گذاشتند؛ دکتر سنجابی دبیر کل جهه ملی مینویسد: «وقتی آقای خمینی اعلامیههایی صادر کرده که نمایندگان (مجلس) استعفا بدهند آنها نظر مرا خواستند من به آنها گفتم که استعفا ندهید» البته، نمایندگان تحت تأثیر انقلاب اسلامی از فردای آن روز شروع به استعفا کردند.
نهضت آزادی اگر چه مانند جبهه ملی ملیت را رو در روی اسلام قرار نداد، اما با روحانیت مشکل داشت، این مشکل مهندس بازرگان تا آنجا بود که میگوید: «به نظرات خمینی از نظر حکومت اسلامی ایرادی داشته و گفتهام از نظر مذهب تا به حال مطرح نبوده است؟! از طرفی عقیده دارم که روحانیون نمیتوانند حکومت کنند».
انتشارات «عروج» جلد نهم «57 سال اسارت» نوشته «علی محمد بشارتی» را در 289 صفحه و با قیمت 6100 تومان منتشر و روانه بازار نشر کرده است.
انتهای پیام/و
