انسان از خطا مصون و معصوم نیست. در روابط زن و شوهر نیز لغزشهایی رخ میدهد که به مودت و محبت فیمابین آسیب میزند. از اینرو، قرآن کریم به صلح و سازش و گذشت در روابط میان زوجین تأکید ویژهای دارد. در آیه 14 سوره مبارکه تغابن، مرد مورد خطاب قرار میگیرد و میفرماید: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد، در حقيقت برخى از همسران شما و فرزندان شما دشمن شمايند، از آنان بر حذر باشيد، و اگر ببخشاييد و درگذريد و بيامرزيد، به راستى خدا آمرزنده مهربان است».
در این آیه سه فعل امر «تَعْفُوا» «تَصْفَحُوا»، و «تَغْفِرُوا» ذکر شده است. این سه فرمان، مراتب بخشش گناه را بیان مینمایند. به این صورت که «عفو» به معنای صرفنظر کردن از مجازات است؛ «صَفح» مرتبه بالاتری را بیان میکند و آن، ترک هر گونه ملامت و سرزنش است. «غفران» نیز به معنای پوشاندن گناه و به فراموشی سپردن آن است. روشن است كه عمل به این دستورات اخلاقی، بخش وسیعی از کدورتها و مناقشات خانوادگی را از میان خواهد برد و مودت و محبت فیمابین را تقویت مینماید.
در آيه 128 سوره مباركه نساء، زن مورد خطاب قرار میگیرد و به وی توصیه میشود که از جفای احتمالی همسرش بگذرد. در این آيه آمده است: «و اگر زنى، از طغيان و سركشى يا اعراضِ شوهرش، بيم داشته باشد، مانعى ندارد با هم صلح كنند و صلح، بهتر است؛ اگر چه مردم بخل مىورزند. و اگر نيكى كنيد و پرهيزگارى پيشه سازيد، خداوند به آنچه انجام مىدهيد، آگاه است».
