ابوحامد محمدبن احمد غزالی در سال 450 در طابران طوس متولد شد. غزالی در کودکی یتیم شد و سرپرستی او و برادر کوچکش برعهده صوفی که دوست پدرش بود افتاد.
غزالی در هنگام پناه جستن به مدرسه تقریبا 14 ساله بود و از محضر افرادی چون شیخاحمد محمد رادکانی و امام ابونصر اسماعیلی و امام الحرمین ابوالمعالی ضیاءالدین جوینی و خواجهنظامالملک تلمذ کرد. او در 34 سالگی از سوی خواجهنظامالملک به عنوان استاد کرسی کلام به نظامیه بغداد اعزام شد. که بالاترین مسند علمی آن دوران به حساب میآمد.
او پس از تدریس در نظامیه در ذیعقده سال 488 نظامیه را ترک و آن را به برادرش سپرد و 11 سال پس از ترک این محضر به اصرار پسر نظامالملک که منصب وزارت سلطانسنجر را برعهده داشت کرسی کلام نظامیه نیشابور را پذیرفت. اما کشته شدن وزیر و شورشها باعث شد که او دوباره به طوس برگردد و مدرسهای را در طوس بنانهد.
غزالی در سال 505 در سن 55 سالگی چشم از جهان فروبست. در میان کتابهای غزالی اثر پیش رو را میتوان تأثیرگذارترین و معروفترین اثری دانست که در جهان اسلام در سنت مخالفت با فیلسوفان نوشته شده است. این کتاب را غزالی به قصد نفی آراء فیلسوفان مشاء یعنی فارابی و ابنسینا نوشته است. او در چهار مقدمه و 20 مسئله این کتاب را تألیف کرده و در خاتمه کتاب از میان 20 مسئلهای که در آنها به مخالفت با فیلسوفان پرداخته است در سه مسئله قدم جهان، علم نداشتن خدا به جزئیات و استحاله اجساد به تکویر آنها مبادرت کرده است.
انتشارات حکمت این کتاب را در 323 صفحه و در 1500 نسخه منتشر کرده است.
انتهای پیام/و
