مناطق چشایی زبان

مناطق مشخصی روی زبان وجود دارند که طعم های اصلی را مورد شناسایی قرار می دهند. سطح زبان از برآمدگی های کوچکی که جوانه های چشایی نامیده می شوند پوشیده شده است. این جوانه های چشایی به طعم های ساده واکنش نشان می دهند و پیام ها را به مغز می فرستند. جوانه های چشایی نوک زبان، طعم های شیرین و آن هایی که در عقب زبان هستند طعم های تلخ را تشخیص می دهند. جوانه های چشایی که در پهلوی زبان هستند طعم های ترش و شور را تشخیص می دهند. این جوانه های چشایی یا “گیرنده های مزه” اطلاعات چشایی متفاوت را به صورت پیام به مغز ارسال می کنند. این مغز است که اطلاعات را پردازش می کند و به ما می گوید واقعا چه نوع غذایی در دهان ما وجود دارد. هر یک از ما حدود ۱۰/۰۰۰ جوانه چشایی بر روی زبان خود داریم. به تدریج که سن بالا می رود حساسیت گیرنده های چشایی کم تر می شود. این یکی از دلایلی است که افراد مسن از غذایی که می خورند لذت زیادی نمی برند. طعم غذاهای داغ بهتر احساس می شود زیرا داغی سبب می شود بوهای مطبوع بیش تری به داخل بینی راه یابند و این رایحه ها در احساس طعم غذا دخیل هستند.