یکی دیگر از مسائل اخلاق بینالملل، ادای امانت است. این مسأله مختص به مسلمانان نیست، بلکه تمام ملل و ادیان آن را قبول دارند و اگر کسی آن را رعایت نکند مورد مؤاخذه واقع میشود و این موضوع جزء مستقلات عقلیه است; یعنی عقل بدون کمک وحی آن را درک میکند:
(إِنَّ اللّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلی أَهْلِها);[19] خدا به شما فرمان میدهد که امانتها را به صاحبشان بازگردانید.
امانت معنای وسیعی دارد و هرگونه سرمایهی مادی و معنوی را در تمام شئون زندگی اجتماعی، سیاسی و اخلاقی شامل میشود و طبق آیهی فوق، در هیچ امانتی نسبت به هیچ کس نباید خیانت کرد و، در حقیقت، این مسأله جزو حقوق بشر حساب میشود. در شأن نزول آیهی فوق آمده است: زمانی که پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) مکه را فتح کرد، عثمان بن طلحه را که کلیددار کعبه بود احضار کرد و کلید را از او گرفت، تا درون کعبه را از وجود بتها پاک سازد. عباس عموی پیامبر(صلی الله علیه وآله)پس از انجام این مقصود تقاضا کرد که پیامبر(صلی الله علیه وآله) با تحویل کلید کعبه به او، مقام کلیدداری بیت الله را که در میان عرب یک مقام برجسته بود، به او بسپرد; ولی پیامبر(صلی الله علیه وآله)، برخلاف این تقاضا، پس از تطهیر خانهی خدا از لوث بتها، در حالی که آیهی (إِنَّ اللّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلی أَهْلِها) را تلاوت مینمود در خانه را بست و کلید را به عثمان بن طلحه داد.[20]
خداوند در کنار امر به ادای امانت، از خیانت در امانت هم نهی فرموده است:
(وَ تَخُونُوا أَماناتِکُمْ);[21] در امانتهای خود خیانت روا مدارید.
حتی خداوند عدهای از اهل کتاب را به خاطر این که ادای امانت میکنند، میستاید و عدهای را که در امانت خیانت میکنند نکوهش میکند:
(وَ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطار یُؤَدِّهِ إِلَیْکَ وَ مِنْهُمْ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِدِینار لا یُؤَدِّهِ إِلَیْکَ إِلاّ ما دُمْتَ عَلَیْهِ قائِماً);[22] بعضی از اهل کتاب اگر ثروت زیادی را به رسم امانت به آنها بدهی، به موقع آن را پس خواهند داد و بعضی دیگر، حتی اگر یک دینار به آنها بسپاری از ادای آن سرباز میزنند، مگر این که در برابر آنها توانایی و قدرت داشته باشی.
اهمّیّت ادای امانت به حدی است که امام صادق(علیه السلام) میفرماید:
ان ضارب علی بالسیف و قاتله لو ائتمنی و استنصحنی و استشارنی ثم قبلت منه لادیت الیه الامانة;[23] اگر قاتل علی امانتی پیش من میگذاشت و یا از من نصیحتی میخواست و یا با من مشورت میکرد و من آمادگی خود را اعلام میداشتم، قطعاً حق امانت را ادا میکردم.
