|
سینما "دیاموند" جشنواره هنر و تكنولوژی دوران خود بود.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه خراسان، به تاریخ ۲۲ اردیبهشت ماه ۱۳۴۷ خورشیدی "وارطان پطروسیان" سینمایی را با دو هزار صندلی در بهترین خیابان مشهد آن روز افتتاح كرد كه انگشت تحیر خاورمیانه را به دندان برده بود.
سینما "دیاموند" جشنواره هنر و تكنولوژی دوران خود بود و اهالی دیروز خوب می دانند كه فیلم های ۷۰ میلیمتری آپارات های "دیاموند" چه درخششی در آن ایام به پرده نقره ای بزرگترین و با شكوهترین تماشاخانه خاورمیانه می داده است و دیگر، صدای استریوفونیك شش باندی این سینما در آن روزگار چنان تاثیری بر ذهن مخاطبانش داشته كه هنوز هستند پیرمردها و پیرزن هایی كه دیالوگ های "اسپارتاكوس"، "ده فرمان" و "جنگ و صلح" را با تمام وجود و غایت دقت به یاد دارند.
"دیاموند" را دوست داران فرهنگ این شهر پی ریختند تا فرزندان این ملك در فضایی آبرومند و فارغ از صدای قژقژ صندلی و وزوز بلندگوها آثار روز هنرهفتم را ببینند و در طریق پیشرفت فكری و فرهنگی گام بردارند.
سازندگان "دیاموند" حتی كافه مجللی را در مجموعه با درایت تعبیه كرده بودند تا علاقه مندان و نقادان به راحتی و فراغ بال بنشینند و چای و قهوه ای بنوشند و سخن برانند و نقد كنند و بشنوند از آنچه كه بنیانگذاران سینما "دیاموند" با دقت انتخاب كرده بودند و آنها با بهترین كیفیت دیده بودند.
"دیاموند" را فاصله چندانی تا دانشكده ادبیات نبود و از درایت بنیانگذاران این تماشاخانه همین بس كه به دانشجویان تخفیف ویژه می دادند تا فرهیختگان و روشنفكران به راحتی بتوانند به این سینما بیایند و ببینند و بگویند و بشنوند.
"دیاموند" هم مثل "شهر فرنگ" و "آریا" بعد از انقلاب پس از مدتی خاك خوردن مشغول به كار شد تا این بار زیر پر و بال سینمای جوان انقلاب را بگیرد؛ در همین ایام "دیاموند" را "هویزه" نامیدند و "هویزه" همگام با سینمای ایران پیش می رفت و از سینمای انقلاب و سینمای جنگ تا سینمای روشنفكری اواخر دهه ۷۰ و حتی در سینمای پیش پا افتاده و سطحی نیمه دوم دهه ۸۰ شاهد حضور پررنگ "هویزه" بوده ایم.
اما حقیقت آن است كه "هویزه" مخصوصا در دو دهه اخیر هرگز درخشش "دیاموند" را نداشته است كه از یك طرف تكنولوژی را سرعت بالایی بوده و از دیگر سو در بعضی موارد شاهد عدم حفظ ظرفیت های "دیاموند" در "هویزه" بوده ایم و اینگونه بود كه متولیان امروز هویزه بر آن شدند كه آن را بازسازی كنند.
و ما فراوان دیدیم كه در ورودی سینمای مجلل دیروزمان به جای صف سینما دوستان، كامیونت های آجر و سیمان بایستند. اما هرچه روزهای تقویم را خط زدیم تا به موعد بازگشایی "هویزه" با رنگ و بوی "دیاموندی" برسیم این موعد چون معشوقه های ادبیات قرن هفت و هشت چهره در پس روزهای دورتر تقویم می پوشاند و هر روز مسوولان برای تبدیل سنگ هویزه به لعل دیاموند به ما فرمان صبر می دهند و ما خون جگر می خوردیم تا دیدار آشنا را باز ببینیم اما چنین نمی شود و هر چه بیشتر سراغ روز بازگشایی را می گیریم كمتر امیدوار می شویم.
امروز از سر و روی اخبار مربوط به "هویزه" عدد و رقم می ریزد؛ یكی می گوید كه ۰.۱ بودجه اش تامین شده و دیگری می گردد تا روز دوری را در تقویم پیدا كند و آن را موعد بازگشایی اعلام كند و وقتی به آن تاریخ رسیدیم باز تاریخ دیگری و ... .
اما آنچه باید گفت این است كه "دیاموند" را جایی فراتر از یك سینما در قلب مردم مشهد است؛ "دیاموند" یكی از منظره های نوستالژیك شهر ماست، حافظه مردم این شهر است، خاطره اولین سینمای زندگی مشترك بسیاری از پدرها و مادرهای این شهر است ...
مردم را با اعداد كلافه نكنیم، آنها سینمایشان را می خواهند همین.
|
