كابوس سقوط یورو رنگ واقعیت می گیرد؟

با قرار داشتن یورو در مركز آشفتگی شدید بازار جهانی، شاید سرمایه گذاران ناچار شوند بدترین سناریوی ممكن را كه عبارت از فروپاشی اتحادیه اروپاست، مورد نظر قرار دهند.

چنین رویدادی كه تا چند سال قبل غیرقابل تصور بود، موجب هرج و مرج در بازارهای مالی خواهد شد اما سرمایه گذاران می توانند اقداماتی را برای محدود كردن ضرر به اوراق بهادارشان انجام دهند و حتی سود هم ببرند.

این بحران كه تقریبا دو سال است كه در جریان است، در ماه اوت با نگرانی سرمایه گذاران نسبت به قرار گرفتن یونان در آستانه ورشكستگی كه ممكن است به ایتالیا و كشورهای دیگر عضو یورو سرایت كند و بانك های منطقه یورو سقوط كنند، اوج گرفت.

به گزارش وال استریت ژورنال، این نگرانی ها موجب شد برخی از سرمایه گذاران استراتژی های یوروی خود را مورد تجدید نظر قرار دهند. اكسل مرك، مدیر "صندوق ارزی مرك هارد" در هشتم سپتامبر یك روز پیش از استعفای غیرمنتظره یورگن استارك از هیات مدیره بانك مركزی اروپا كه موجب شد یورو برای نخستین بار از ماه مارس، به پایین ۱.۳۹ دلار سقوط كند، میزان زیادی یورو فروخت.

مرك می گوید هیچ راه كار تضمین شده ای برای منطقه یورو وجود ندارد و این یك روند ناخوشایند است كه باید انجام شود.

ارزش این ارز از نهم سپتامبر پس از اینكه بانك های مركزی آمریكا، ژاپن، سوییس، انگلیس و اروپا موافقت كردند برای بانك های اروپایی دلار فراهم كنند و آنگلا مركل، صدراعظم آلمان، نیكولا ساركوزی، رییس جمهور فرانسه و جورج پاپاندرئو، نخست وزیر یونان اعلام كردند آینده یونان در منطقه یورو است، یك درصد افزایش یافت و به ۱.۳۸ دلار رسید.

اما بازارها پیش بینی می كنند آشفتگی بیشتری در راه باشد.

اندرو رز، اقتصاددان در دانشگاه كالیفرنیا می گوید احتمال تجزیه نباید از نظر دور نگه داشته شود. ۶۹ كشوری كه جزو یك اتحادیه پولی بودند، بین سال های ۱۹۴۶ تا ۲۰۰۵ از آنها خارج شده اند.

اتحادیه های پولی در خود اروپا موقتی بوده اند و اتحادیه پولی اسكاندیناوی از ۱۸۷۳ تا ۱۹۱۴ دوام آورد در حالی كه اتحادیه پولی لاتین كه شامل فرانسه، ایتالیا، یونان، سوییس و كشورهای دیگر بود، از سال ۱۸۶۵ تا ۱۹۲۷ به شكلی وجود داشت.

طبق یادداشت ۱۹۹۲ پیتر گاربر و مایكل اسپنسر، تاریخ نشان می دهد كه انحلال یك اتحادیه ارزی تا چه اندازه می تواند مختل كننده باشد. به دنبال تجزیه امپراطوری اتریشی ـ مجارستانی در پایان جنگ جهانی اول، كشورهای جدید اروپا شامل اتریش، مجارستان، چكسلواكی و پادشاهی صربستان، كرواسی و اسلوونی از یك ارز واحد استفاده می كردند. این امر تا زمانی ادامه داشت كه اختلاف بر سر برتری های اقتصادی آغاز شد.

اتریش بیشتر به عنوان مركز اداری امپراطوری عمل می كرد. یك بانك مركزی داشت و موافق چاپ پول برای كاهش ارزش واقعی بار بدهی خود بود. در نتیجه تورم در اتریش تا سال ۱۹۲۲ به هزار و ۷۴۸ درصد رسید و این كشور از سوی "جامعه ملل" كمك دریافت كرد. مجارستان، كشور دیگر در این اتحادیه كه بانك مركزی داشت نیز پول چاپ كرد و در سال ۱۹۲۳ با تورم دو هزار و ۲۷۰ درصدی روبرو شد.

یك سناریوی مشابه با شدت كمتر ممكن است در انحلال یورو اجرا شود. استفان دئو، اقتصاددان یو بی اس برآورد می كند كه ارز یونانی جدید ممكن است دچار كاهش ارزش ۶۰ درصدی شود. در حالیكه این مسئله می تواند به صادرات این كشور كمك كند اما با این همه موجب كاهش حداكثر ۵۰ درصدی تولید ناخالص داخلی به دلیل از دست دادن تجارت با اتحادیه اروپا، تبدیل ارزی اجباری و بازارهای مالی سخت گیر، می شود.