OECD یک نشانگر ترکیبی از سرمایه گذاری در دانش را ایجاد کرده است که مشتق از سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه (R&D)، هزینه کرد در آموزش بزرگسالان و سرمایه گذاری در نرم افزارهای فناوری اطلاعات است. با چنین معیارهای ورود ی ، سه نوع اقتصاد را می توان مشخص کرد:

▪ اقتصادهای با سرمایه گذاری بالای دانش: آمریکای شمالی، OECD آسیا و ژاپن تقریبا ۶ درصد از درآمد ناخالص داخلی را به این امر اختصاص داده اند.

▪ اقتصادهای با سرمایه گذاری متوسط دانش: اروپای غربی و استرالیا بین ۳ تا ۴ درصد از درآمد ناخالص داخلی را به این امر اختصاص داده اند.

▪ اقتصادهای با سرمایه گذاری ضعیف دانش: اروپای شرقی بین ۲ تا ۳ درصد از درآمد ناخالص داخلی را به این امر اختصاص داده اند.

 بیشتر اقتصادهای با سرمایه گذاری بالا، هزینه کرد دانش خود را حدود ۱ تا ۲ درصد از تولید ناخالص داخلی افزایش داده اند؛ در حالی که اقتصادهای با سرمایه گذاری متوسط و کم، تغییر نسبتا کمی را نشان داده اند.

به عنوان مثال در سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۲، انگلستان، سهم سرمایه گذاری در دانش را تنها ۲/۰ درصد و آلمان و فرانسه تنها ۳/۰ درصد افزایش داده اند.

 در نقطه مقابل، سوئد سرمایه گذاری دانش را ۷/۱، آمریکا ۴/۱ و ژاپن ۱/۱ درصد افزایش داده است. در سال ۲۰۰۲ انگلستان، رتبه ۱۲ را در ۲۰ اقتصاد OECD که آمارهای مقایسه ای آنان در دسترس است، در زیر فرانسه و چند پله پایین تر از آلمان به خود اختصاص داد.

چنین تصویری ادعای سرمایه گذاری در دانش را، آن طور که OECD مدعی است و از سرمایه فیزیکی پیشی گرفته است، پشتیبانی نمی کند.

سرمایه گذاری در تجارت به عنوان سهمی در تولید ناخالص ملی، از سرمایه گذاری در دانش، در اقتصادهای با سرمایه گذاری بالا در دانش، آن طور که به وسیله OECD تعیین شده است، با ضریب قابل توجهی پیشی می گیرد.

علاوه بر این، گرچه ممکن است این موضوع که سرمایه گذاری در دانش، در برخی کشورهای OECD رشدی سریع تر از سرمایه گذاری در زیرساخت فیزیکی دارد، صحیح باشد، اما در بیشتر اقتصادها مشهود نیست.

 در انگلستان، روند عکس ممکن است با اختصاص سرمایه ذخیره به افزایش زیرساخت فیزیکی به عنوان سهمی در تولید ناخالص داخلی روی دهد.

 می توان منطقا استدلال کرد که سرمایه گذاری در دانش در پیشبرد نو آوری اهمیت بیشتری دارد، اما تاکنون نتوانسته است جای سایر فرم های سرمایه گذاری فیزیکی به عنوان سهمی از درآمد داخلی را بگیرد.