0

اصول اقتصاد چگونه رشد می کند؟

 
mohamadsh74
mohamadsh74
کاربر نقره ای
تاریخ عضویت : بهمن 1389 
تعداد پست ها : 2354
محل سکونت : خوزستان

اصول اقتصاد چگونه رشد می کند؟

 

اصول اقتصاد چگونه رشد می کند؟ واحد اقتصاد تبیان زنجان-

نظریه پردازان اقتصاد با دو مساله بزرگ مواجه اند:

موضوعات مورد مطالعه آنها برای خود صاحب ذهن هستند؛ نمی توان آزمایشی کنترل شده برای آزمون نظریه ترتیب داد؛ آنچنان که در علمی طبیعی مثل شیمی این کار به راحتی ممکن است.

این اختلافات تا حدی توضیح می دهد که چرا علوم سخت نسبت به علوم نرم شهرت بیشتری در عینیت و موفقیت دارند.

به هر حال، اقتصاددانان یک برتری بزرگ نسبت به عالمان طبیعی دارند: نظریه پرداز اقتصادی خود یک موجود اندیشنده است با غایاتی که بدان ها آگاه است.

از آنجا که اقتصاددان خود یک عمل گر اقتصادی است، می تواند بسیار راحت تر انگیزه ها و فشارهایی که یک عمل گر اقتصادی با آنها مواجه است را درک کند.

در مقابل یک فیزیکدان ذره ای هیچ ایده ای راجع به این ندارد که «کوارک دیگر چگونه چیزی است»؛ بنابراین فیزیکدان مجبور است خود را به فنون تجربی خاص و آشنایی برای درک رفتار کوارک ها محدود کند.

تفاوتی مهم هست میان کنش غایتمند و رفتار بدون غایت؛ این تفاوت کلید توسعه اصول اقتصاد است.

 اصول اقتصادی که ما از آنها صحبت می کنیم همگی «ملزومات منطقی» این حقیقت است که مردمی دیگر نیز هستند که ذهن دارند و سعی می کنند به اهدافشان دست یابند.

به عبارت دیگر، اگر ما به عنوان عالمان اجتماعی تصمیم بگیریم که به این «نظریه» تن دهیم که اذهانی دیگر نیز در عالم، فعال هستند هر کدام از ما بطور بی واسطه تنها می تواند آگاهی ذهنی خود را تجربه کند ؛ پذیرش این نظریه پاره های دیگری از دانش را به عنوان ملزومات خود بیرون می ریزد.

اگر بخواهیم با راهنمایی روش شناسی دیگر علوم، مسیر توسعه اصول علم اقتصاد را طی کنیم، بهتر است به جای فیزیک و شیمی به سراغ هندسه برویم.

 در هندسه اقلیدسی ما با چند فرض و تعریفی که بدیهی به نظر می رسد می آغازیم. مثلا ما «نقطه» و «خط» را تعریف می کنیم. منظورمان را از «زاویه» که هنگام برخورد دو خط تشکیل می شود مشخص می کنیم و قس علی هذا.

وقتی ما فرضیات و تعاریفمان را در دست داشتیم، می توانیم از آنها برای ساخت «قضایا» استفاده کنیم. «قضیه» کلمه ای ساختگی برای استنتاج های منطقی است؛ یعنی همان نتایج تحلیلی برآمده از تعاریف و فرضیات اولیه.

یک کتاب درسی هندسه با ابتدایی ترین قضایا شروع می کند؛ سپس از آنها برای استنتاج قضایای پیچیده تر استفاده می کند. مثلا یک قضیه ابتدایی چنین است: «اگر ما چهار خط داشته باشیم که یک مستطیل را شکل داده است، می توانیم خط پنجمی چنان بکشیم که مستطیل را به دو مثلث مساوی تقسیم کند.»

وقتی این قضیه ساده اثبات شد، می توان آن را به جعبه ابزار استنتاج اضافه کرد و از آن برای اثبات قضایای پیچیده تر استفاده کرد.

در این مرحله دو ملاحظه مهم هست که باید در مورد مثال هندسه در نظر بگیرید. اول، توجه کنید، بی معنا است اگر از یک ریاضی دان بخواهیم که برود و قضایای هندسه را «آزمون» کند.

مثلا قضیه فیثاغورث را در نظر بگیرید که احتمالا مشهورترین قضیه هندسی است. قضیه فیثاغورث می گوید اگر شما مثلثی با یک زاویه ۹۰ درجه داشته باشید و هر ضلع را با حرفی نشان دهید، آن گاه معادله زیر برقرار است:

یک بار که شما اثباتی درست از قضیه فیثاغورث دیده باشید، درک کرده اید که این قضیه ضرورتا درست است. برای تفریح می توانید یک خط کش و گونیا بردارید و این قضیه را در مورد مثلثی که خودتان روی کاغذ می کشید «آزمون» کنید.

 ممکن است که شما متوجه شوید که قضیه دقیقا هم درست به نظر نمی رسد، اما اگر شما این چنین «ابطال کننده ای» بیابید و آن را به یک ریاضیدان گوشزد کنید، او توضیح می دهد که زاویه مثلث شما دقیقا ۹۰ درجه نیست و مثلا ۹/۸۸ درجه است و خط کش شما نیز ابزار دقیقی نیست و شما دچار خطای چشم شده اید و طول خطوط را تا حدی غیردقیق به دست آورده اید. نکته مهم این است که ریاضیدان می داند که قضیه فیثاغورث درست «است»، چون او می تواند آن را با استنتاجی مسلم به صورت قدم به قدم از فرضیات اولیه «اثبات کند.»

این قیاسی مناسب برای فهم نحوه استنتاج اصول و قواعد علم اقتصاد است. ما با برخی تعاریف و فرضیات مثل اینکه ذهن هایی درگیر مساله هستند، آغاز می کنیم و سپس از آنها «با استنتاج منطقی» به نتایج بعدی می رسیم.

وقتی ما اصل یا قاعده خاصی از علم اقتصاد را اثبات کردیم، می توانیم آن را در انبان خود بگذاریم و بعدها از آن برای اثبات نتایج پیچیده تر استفاده کنیم.

اگر کسی از ما پرسید که چه وقت اطلاعاتی می تواند اصول اقتصادی ما را «تایید یا رد» کند، پاسخ ما این است که این سوال بی معنا است.

وجود یک «ابطال کننده» قاعده اقتصادی تنها این معنا را در خود دارد که فرضیات اولیه راضی کننده نبوده است.

مثلا ما در قانون تقاضا می بینیم که «با فرض ثابت بودن دیگر عوامل، بالا رفتن قیمت منجر به پایین آمدن میزان کمی تقاضای آن کالا یا خدمت می شود.» اکنون اگر ما بخواهیم قانون تقاضا را «آزمون» کنیم، می توانیم دوره هایی تاریخی را نام ببریم که در آنها قیمت کالایی بالا رفته است، اما مردم واحدهای بیشتری از آن کالا خریده اند. این کشف، قانون تقاضا را باطل نمی کند؛ اقتصاددان به سادگی توضیح می دهد: «خوب لابد «بقیه عوامل» ثابت نبوده اند.»

اما دومین ملاحظه مهمی که در مثال مربوط به هندسه باید به آن توجه کرد: اینکه گزاره ای با استنتاج منطقی از تعاریف و فرضیات پیشین (که به آنها اصول موضوعه نیز می گویند) به دست آید، به این معنا نیست که راجع به جهان واقع حرفی ندارد؛ بلکه اتفاقا می تواند اطلاعات مهم و مفیدی راجع به جهان واقع داشته باشد.

 من بر این نکته تاکید دارم از آن رو که اغلب مردم می پندارند که گزاره ها در صورتی «علمی» هستند و «درباره جهان واقع حرفی برای گفتن دارند» که حداقل اصول آنها قابل ابطال با آزمایش یا اندازه گیری تجربی باشد. این توقع به وضوح در مورد هندسه برآورده نمی شود، اما در عین حال همه موافق اند که یادگیری هندسه شدیدا «مفید» است.

 مهندسی که قصد دارد یک پل بسازد مطمئنا تواناتر خواهد بود اگر قبلا اثبات های منطقی استنتاجی را در کلاس هندسه آموخته باشد، اگرچه همه قضایای کتاب درسی «دقیقا» صورت تغییر شکل یافته اطلاعاتی باشد که پنهان در فرضیات اولیه است.

همین وضعیت در مورد اصول و قواعد اقتصاد نیز برقرار است(ما امیدواریم باشد!). شما نیازی ندارید که گزاره های آن را به آزمون بگذارید تا درستی اش را بسنجید، زیرا هر ابطال کننده ای به وضوح این معنا را دارد که برخی از فرضیات استفاده شده در اثبات آن گزاره در موقعیت «آزمون» برقرار نبوده است.

به هر ترتیب شما در خواهید یافت که کسب این «دانش راحت طلبانه» از مسیر درون نگری دقیق و استدلال منطقی، در واقع به شما اجازه می دهد تا جهان واقع را با همه پیچیدگی هایش درک کنید.

شنبه 13 خرداد 1391  6:43 PM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها