ازدواج و تشکیل خانواده از نظر اسلام مهم است. سنگ اول بنای جامعه است. هر گونه اقدام و رشد اجتماعی در سایه خانواده حاصل می شود. عامل ثبات و سازش اجتماعی است و سعادت جامعه تا حدود زیادی در گرو آن است.

خانواده، کانونی است که در آن ارزش های اخلاقی، باورهای دینی و معیار های اجتماعی از نسلی به نسل دیگر انتقال میابد و زمینه رشد عاطفی و تربیت اخلاقی و اجتماعی اعضای خانواده فراهم می گردد. خانواده ها، به مثابه ی اصلی ترین پایگاه های رشد و شکوفایی شخصیت و پرورش مهارت های اجتماعی کودکان و نوجوانان، اساسی ترین سهم را در سلامت و اعتلای جوامع بشری بر عهده دارند و بخش قابل توجهی از شکل گیری شخصیت، تبلور رفتارهای اجتماعی، تعاملات بین فردی و مسئولیت پذیری انسانها حاصل چگونگی بازخوردها، بینشها و تجارب آنان در زندگی خانوادگی است.

بنابراین از طریق ازدواج و تشکیل خانواده، همدلی و همدمی پدید می آید، انزواجویی و گریز از حیات از میان می رود. سازندگی و خلاقیت بر اساس آن پدید می آید. و آدمی با تشکیل خامواده، به حقیقت وظیفه ی مهم و خطیر خود، که همان پیشرفت مدنیت و فرهنگ بشری است جامه ی عمل می پوشد.

خداوند متعال که آفریننده انسان است و تمام خصوصیات و نیاز های جسمی و روحی او را می داند، می فرماید:
«و از نشانه های او اینکه همسرانی از جنس خودتان برای شما آفرید تا در کنار آنان آرامش یابید، و در میانتان مودت و رحمت قرار دارد، در این نشانه هایی است برای گروهی است که تفکر می کنند»1

این آرامش شامل وقار، ثبات فکری و روحی، احساس ارزشمند بودن و احساس شخسیت کردن و آبرو و حیثیت بیشتر نمودن است.
ازدواج یک خواسته طبیعی است که همه جوامع بشری و ادیان آسمانی بر آن صحه نهاده اند و مخصوصاً دین اسلام پیروان خود را به ازدواج دعوت نموده و از عزوبت بر حذر می دارد.

پیامبر اسلام(ص) می فرمایند:
«در اسلام هیچ بنایی ساخته نشد، که نزد خدای عز و جل محبوبتر و ارجمندتر از ازدواج باشد»2

و در جای دیگر فرمودند:
«ازدواج سنت من است، هر که آیین مرا دوست دارد، باید به سنت من عمل کند»3