* "لیندا پرین سایپ"با نگاهی فهیم،زندگی را مجموعه ای از درد و غم و شادمانی و شعف می داند و می سراید:

گر چه زندگی با درد و غم همراه است.

اما مسیر از شادمانی های بسیار نیز خالی نیست.

اگر دنیای خود را فرو ریخته یافتی،

تکه های سالم را برگیر و به راه ادامه بده،

چون در پاپان،آرزوهایت را برآورده خواهی یافت.

به یاد داشته باش!

که در پایان،همین فراز و فرودهاست که یکدیگر را توازون می بخشند.

بگذار اشک هایت جاری شوند،

بگذار گل لبخند بر لبانت بشکفد.

اما تسلیم،هرگز!هرگز!

به یاد آر،

که در تو نیرویی است که نوید واقعیت یافتن رؤیاهایت را می دهد.

حتی آن زمان که بسیار دور می نمایند!

*" هوشنگ شفا"با واژگانی معترض می سراید:

زندگی یعنی،تکاپو

زندگی یعنی،هیاهو

زندگی یعنی،شب نو،روز نو،اندیشه ی نو

زندگی یعنی،غم نو،حسرت نو،پیشه ی نو

زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ بپذیرد

زندگی بایست یک دم،یک نفس حتی ز جنبش وانماند

گر چه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد

زندگی همچو آب است

آب اگر راکد بماند چهره اش افسرده خواهد گشت

و بوی گند می گیرد

در هلال آبگیرش غنچه ی لبخند می میرد

آهوان عشق از آب گل آلودش نمی نوشند

مرغکان شوق در آیینه ی تارش نمی جوشند

من سرودی تازه می خواهم

افتخاری آسمانگیر و بلند آوازه می خواهم

کرم خاکی نیستم من تا بمانم در مغاک خویشتن خاموش

نیستم شب کور کز خورشید روشن گر بدوزم چشم

آفتابم من که یکجا،یک زمان ساکت نمی مانم

من هوای تازه می خواهم!