بهار خونين 1342 مقدمه زمستان سبز 1357

 بهار خونين 1342 مقدمه زمستان سبز 1357

نويد شاهد: در 14 مهر 1341 لايحه انجمن هاي ايالتي و ولايتي در هيئت دولت اسدالله علم به تصويب رسيد. دو روز بعد علماي قم جلسه اي درباره اين لايحه در قم برگزار كردند و در 17 مهر آيت الله خميني و ساير علما در مخالفت با اين لايحه تلگراف هايي خطاب به شاه ارسال كردند.

ر 14 مهر 1341 لايحه انجمن هاي ايالتي و ولايتي در هيئت دولت اسدالله علم به تصويب رسيد. دو روز بعد علماي قم جلسه اي درباره اين لايحه در قم برگزار كردند و در 17 مهر آيت الله خميني و ساير علما در مخالفت با اين لايحه تلگراف هايي خطاب به شاه ارسال كردند. در 14 آبان 1341 نيز آيت الله خميني در جمع طلاب و بازاريان بر لزوم لغو لايحه انجمن هاي ايالتي و ولايتي تأكيد كردند. آيت الله خميني در 15 آبان 1341 نيز در تلگرامي به شاه به عملكرد اسدالله عَلَم در تصويب لايحه اعتراض كرد. در 5 آذر نيز آيت الله اراكي در تلگرامي مخالفت خود را با اين لايحه اعلام كرد. دو روز بعد حجت الاسلام محمدتقي فلسفي در مسجد ارك در مخالفت با اين لايحه سخن راني شديدي ايراد كرد. به دنبال اين وقايع هيئت دولت تشكيل جلسه داد و لايحه انجمن هاي ايالتي و ولايتي لغو شد. اسدالله علم نيز در تلگرامي به علما از لغو اين لايحه خبر داد. اما علما و خصوصاً آيت الله خميني خواستار اعلام رسمي اين موضوع شدند و سرانجام در 10 آذر 1341 رسماً اعلام شد كه اين لايحه از سوي دولت لغو شده است. شاه در 19 دي 1341 در اولين كنگره ملي دهقانان اصول انقلاب سفيد را اعلام كرد. آيت الله خميني چند روز بعد در جمع علماي قم درباره رفراندوم شاه هشدار داد. شاه نيز كه با مخالفت گسترده روحانيون روبه رو شده بود در 4 بهمن1341 به قم سفر كرد و سخن راني اهانت آميزي نسبت به روحانيون ايراد كرد. اما سرانجام رفراندوم انقلاب سفيد در 6 بهمن 1341 برگزار شد. روز بعد اعلام شد كه روحانيون و ائمه جماعات از رفتن به مساجد به منظور اعتراض به رفراندوم انقلاب سفيد در آستانه ماه مبارك رمضان امتناع مي كنند. آيت الله خميني در 22 اسفند در پيامي به علما و روحانيون نوروز 1342 را عزاي عمومي اعلام كرد. به دنبال اين وقايع، كماندوهاي حكومت پهلوي در دوم فروردين 1342 (كه مصادف با سالروز شهادت امام جعفر صادق (ع) بود) همزمان به مدرسه فيضيه قم و مدرسه طالبيه تبريز حمله كردند. به دنبال اين حملات آيت الله خميني در سخناني در جمع روحانيون قم تأكيد بر صبر و استقامت در برابر مصايب كردند. در 12 ارديبهشت مراسم چهلم شهداي فيضيه برپا شد. در اين روز آيت الله خميني در جمع روحانيون، طلاب و مردم قم درباره ارزيابي قيام ملت و حوادث تلخ و شيرين سال 1341و اوايل 1342 سخن راني كرد. سرانجام آيت الله خميني در 13 خرداد 1342 (عاشورا) طي سخن راني تاريخي خود در مدرسه فيضيه در جمع روحانيون و اهالي قم، شاه و اسرائيل را اساس گرفتاري هاي مردم ايران ناميد. به دنبال اين سخنان، امام خميني در نيمه هاي شب 15 خرداد 1342 بازداشت شد، علاوه بر ايشان عده اي ديگر از روحانيون نيز بازداشت شدند. به دنبال انتشار خبر بازداشت آيت الله خميني مردم در شهرهاي تهران، قم، شيراز، اصفهان و چند شهر ديگر دست به تظاهرات زدند كه با مقابله شديد نظاميان روبه رو شدند و عده اي به شهادت رسيدند و حكومت نظامي در تهران و شيراز اعلام شد. روز پانزده خرداد سال 1342 حكومت پهلوي با دستگيري امام خميني، گرفتار گردابي شد كه پانزده سال بعد، نظام شاهنشاهي را به كام خويش فرو برد. امام خميني به ياد شهيدان پانزده خرداد، اين روز را براي هميشه عزاي عمومي اعلام كردند و همواره از اين روز به عنوان مقدمه شكل گيري انقلاب اسلامي ايران ياد مي كردند به گونه اي كه در يكي از غزليات خود آورده اند كه: «انتظار فرج از نيمه خرداد كشم». آيت الله خميني در فروردين 1342 آزاد شد و به قم بازگشت اما دست ا زمبارزه برنداشت. در3 مرداد 1343 لايحه كاپيتولاسيون در مجلس سنا به تصويب رسيد. در 21 مهر 1343 نيز اين لايحه در مجلس شوراي ملي به تصويب رسيد. بدنبال اين اقدامات رژيم شاه آيت الله خميني در 4 آبان 1343 (كه بطور اتفاقي مصادف با سالروز تولد حضرت فاطمه (س) و خود به تاريخ قمري و شاه به تاريخ شمسي بود) درباره كاپيتولاسيون سخن راني كرد. اين سخنراني كوبنده با واكنش شديد رژيم شاه همراه بود. بطوري كه در 13 آبان 1343 آيت الله خميني را شبانه بازداشت كردند. ساواك نيز به طرز بي سابقه در اطلاعيه اي كه در مطبوعات درج شد اعلام كرد: «از آنجايي كه طرز فكر و تحريكات آقاي خميني مخالف و در تناقض با منافع مردم و امنيت و استقلال و تماميت ارضي شناخته شده است، ايشان از 13 آبان 1343 از كشور تبعيد مي گردند.» هرچند با تبعيد امام خميني به تركيه و ايجاد جو سركوب و اختناق، حكومت پهلوي توانست بيش از يك دهه ديگر به حيات خود ادامه دهد اما به يك باره پس از انتشار مقاله توهين آميز نسبت به امام خميني در روزنامه اطلاعات در زمستان 1356 امواج قيام مردمي از شهرهاي قم، تبريز، يزد، اصفهان، تهران و ... بپاخاست و حكومت پهلوي با تعويض نخست وزيران و اعلام حكومت نظامي و كشتار مردم سعي كرد قيام را سركوب كند. حكومت پهلوي با فشار به دولت عراق براي امام خميني در نجف محدوديت ايجاد كرد اما عزيمت امام خميني از نجف به پاريس (نوفل لوشاتو) بر شدت گرفتن فعاليتهاي ايشان عليه حكومت شاه افزود و ايشان با تشكيل شوراي انقلاب اسلامي، پس از فرار شاه از كشور در 12 بهمن 1357 به ايران بازگشتند و با معرفي مهدي بازرگان به عنوان نخست وزير موقت آخرين نخست وزير شاه را ناكام گذاشتند و سرانجام در 22 بهمن 1357 انقلاب اسلامي مردم ايران ، كه نقطه آغاز آن بهارخونين 1342 بود، با رهبري الهي و هوشمندانه امام خميني و همراهي آگاهانه و گسترده مردم ايران به پيروزي رسيد و زمستان 1357، به بهار بيداري انديشه هاي الهي پيوند خورد.

منبع: پايگاه اطلاع رساني 15 خرداد 42

انتهاي پيام/