گناه ِ عاشقانه هایم را ببخش.
مرا ببخش که وسعت دلدادگی هایم به بلندای ِ گرمای ِ نگاهت نیست.
ببخش اگر احساس ِ حقیرم است که در مقابل ِ حجم ِ حضورت، خیال ِ خودنمایی دارد.
اگر در حوالی ِ دلتنگی های ِ کوچکم، نیاز ِ دستان ِ تو آرامم می سازد؛ مرا ببخش.
اندیشه کوتاه ِ شادی ِ بودنت را به بزرگی ِ لحظه ها گره بزن.
کوچکی ِ مهربانی های ِ حقیرم را به روح ِ بی کرانت ببخش.
مهربان ترینم! تنها تو هستی که توانایی ِ نادیده گرفتن ِ عشق ِ کوچکی همچون من را داری، کم بودن ِ عاشقانه ام را بپذیر.
باورم کن، به وسعت ِ کوچکی ِ بعد ِ احساسم؛ دوستت دارم.
