ﺭها ﺷﺪﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ ........
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻘﺼﺪ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﯽ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺷﺮﻭﻋﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺍﯼ
ﻣﺜﻞ ﺁﻗﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ، ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﺍ ﻃﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺳﺘﯽ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ، ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﺶ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ
ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮﺩﻡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻏﻮﺵ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﻫﺎ
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻗﻄﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﯾﺎ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ِ ﯾﺘﯿﻤﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺍﻫﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ِ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ...
