ما به دنيا دل خوش کرده ايم و آن را نهايت غايت و آرزوي خود مي دانيم ....
غم و عصه هاي ما در چه چيزي است ؟ براي چه ناراحت ميشويم ؟ و براي چه خوشحال ؟
آيا جز اين است که ملاک اعمال ما، ناراحتي و اشتباق ما همه و همه بر محور دنيا و هوس ما است ...
آيا مصداق اين آيه نيستيم که "آنان كه به ديدار ما- يعنى بازگشت به خداوند- اميد [و باور] ندارند و به زندگى اين جهان خشنود شدند و به آن دلآرام گشتند و كسانى كه از آيات ما غافلند؟"
اي کاش قبل از آنکه فرصت به پايان برسد و نفس به شماره بيفتد به خود بياييم ....
اي کاش قبل از آنکه به حساب اعمالمان رسيدگي کنند خود حسابگر اعمال خويش باشيم ...
اي کاش همان اندازه که از خداوند دنيا را طلب ميکنيم، به دنبال آخرت باشيم ...
و آيا جز اين است که اين دنيا وسيله خوب زيستن و ساختن دنياي ابدي است ...
شايد ابديت را از ياد برده ايم و يا اصلا اعتقادي به آن نداريم .....
پس آيا گمان كرده ايد كه شما را بيهوده آفريده ايم و شما هرگز به سوى ما بازگردانده نمى شويد؟(سوره مومنون آيه115 )
اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِينَ بِوِلاَيَةِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْأَئِمَّةِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ
