اَللّهُمَّ رَبَّ السَّمواتِ السَّبْعِ وَ ما بَيْنَهُنَّ وَ رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ وَ رَبَّ جَبْرَئيلَ وَ ميكائيلَ وَ اِسْرافيلَ وَ رَبَّ الْقُرْآنِ الْعَظيمِ وَ رَبَّ مُحَمَّدٍ خاتَمِ النَّبِيّينَ اِنّى اَسْئَلُكَ بِالَّذى تَقُومُ بِهِ السَّمآءُ وَ بِهِ تَقُومُ الاَْرْضُ وَ بِهِ تُفَرِّقُ بَيْنَ الْجَمْعِ وَ بِهِ تَجْمَعُ بَيْنَ الْمُتَفَرِّقِ وَ بِهِ تَرْزُقُ الاَْحْيآءَ وَ بِهِ اَحْصَيْتَ عَدَدَ الرِمّالِ وَ وَزْنَ الْجِبالِ وَكَيْلَ الْبُحُورِ 

خدايا پروردگار آسمانهاى هفتگانه،و آنچه در ميان آنهاست،و پروردگار عرش بزرگ،و پروردگار جبرئيل و ميكاييل و اسرافيل،و پروردگار قران باعظمت،و پروردگار محمّد خاتم پيامبران،از تو درخواست مى‏كنم به حق آنچه آسمان به آن مى‏ايستد،و زمين به‏ آن مى‏ايستد،و با آن بين جمع را جدايى مى‏اندازى،و با آن ميان پراكنده را جمع مى‏نمايى،و با آن به زنده‏ها روزى مى‏دهى،و با آن‏ عدد ريگ‏ها و وزن كوهها و پيمانه درياها را شماره كردى
سپس بر محمّد و آل محمد صلوات‏ مى‏فرستى،و حاجت خود را مى‏خواهى،و در طلب حاجتت پافشارى و اصرار مى‏ورزى بيستم:از ثقه جليل ابن أبى يعفور روايت‏ شده:حضرت صادق عليه السّلام اين دعا را مى‏خواند:
اَللّهُمَّ امْلاَءْ قَلْبى حُبّاً لَكَ وَ خَشْيَةً مِنْكَ وَ تَصْديقاً وَ ايماناً بِكَ وَ فَرَقاً مِنْكَ وَ شَوْقاً اِلِيْكَ ياذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ اَللّهُمَّ حَبِّبْ اِلَىَّلِقآئَكَ وَاجْعَلْ لى فى لِقآئِكَ خَيْرَ الرَّحْمَةِ وَالْبَرَكَةِ وَ اَلْحِقْنى بِالصّالِحينَ وَلاتُؤَخِّرْنى مَعَ الاَْشْرارِ وَ اَلْحِقنى بِصالِحِ مَنْ مَضى وَاجْعَلْنى مَعَ صالِحِ مَنْ بَقِىَ وَ خُذْبى سَبيلَ الصّالِحينَ وَ اَعِنّى عَلى نَفْسى بِما تُعينُ بِهِ الصّالِحينَ عَلى اَنْفُسِهِمْ وَلاتَرُدَّنى فى سُوَّءٍ اسْتَنْقَذْتَنى مِنْهُ يا رَبَّ الْعالَمينَ اَسْئَلُكَ ايماناً لا اَجَلَ لَهُ دُونَ لِقآئِكَ تُحْيينى وَ تُميتُنى عَلَيْهِ وَ تَبْعَثُنى عَلَيْهِ اِذا بَعَثْتَنى وَاَبْرِءْ قَلْبى مِنَ الرِّيآءِ وَالسُّمْعَةِ وَالشَّكِّ فى دينِكَ، 
خدايا دلم را از محبّتت،و خشيتت،و تصديق و ايمان به حقيقتت، و هراس از حضرتت،و شوق به سويت پر كن،اى صاحب عظمت و اكرام،خدايا لقايت را محبوب من گردان، و در لقايت بهترين رحمت و بركت را براى من قرار ده،و مرا به شايستگان بپيوند،و همراه اشرار در پى‏ام‏ مينداز،و به شايستگانى كه درگذشتند برسان،و با شايستگانى كه مانده‏اند قرارم ده،و مرا به راه شايستگان‏ ببر،و مرا بر خويشتن يارى ده،و آن‏طور كه شايستگان را بر خويشتنشان يارى مى‏دهى،و مرا در آن بدى كه از آن نجاتم دادى باز مگردان،اى پروردگار جهانيان،از تو ايمانى مى‏خواهم،كه برايش مدّتى جز لقاى تو نباشد، بر آن زنده‏ام بدارى و بميرانى،و مرا بر آن برانگيزانى زمانى‏كه بر مى‏انگيزيم،و دلم را از ريا و شهرت‏طلبى،ترديد در دينت پاك كن،
اَللّهُمَّ اَعْطِنى نَصْراً فى دينِكَ وَ قُوَّةً فى عِبادَتِكَ وَ فَهْماً فى خَلْقِكَ وَ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ بَيِّضْ وَجْهى بُنُورِكَ وَاجْعَلْ رَغْبَتى فيما عِنْدَكَ وَ تَوَفَّنى فى سَبيلِكَ عَلى مِلَّتِكَ وَ مِلَّةِ رَسُولِكَ اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُبِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَ الْهَرَمِ وَ الْجُبْنِ وَالْبُخْلِ وَ الْغَفْلَةِ وَالْقَسْوَةِ وَالْفَتْرَةِ وَ الْمَسْكَنَةِ وَ اَعُوذُبِكَ يا رَبِّ مِنْ نَفْسٍ لا تَشْبَعُ وَ مِنْ قَلْبٍ لا يَخْشَعُ وَ مِنْ دُعآءٍ لايُسْمَعُ وَ مِنْ صَلوةٍ لاتَنْفَعُ وَ اُعيذُ بِكَ نَفْسى وَ اَهْلى وَ ذُرِّيَّتى مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ اَللّهُمَّ اِنَّهُ لايُجيرُنى مِنْكَ اَحَدٌ وَلا اَجِدُ مِنْ دُونِكَ مُلْتَحَداً فَلا تَخْذُلْنى وَلاتَرُدَّنى فى هَلَكَةٍ وَلاتَرُدَّنى بِعَذابٍ اَسْئَلُكَ الثَّباتَ عَلى دينِكَ وَالتَّصْديقَ بِكِتابِكَ وَ اتِّباعَ رَسُولِكَ اَللّهُمَّ اذْكُرْنى بِرَحْمَتِكَ وَلاتَذْكُرْنى بِخَطيئَتى وَ تَقَبَّلْ مِنّى وَ زِدْنى مِنْ فَضْلِكَ اِنّى اِلَيْكَ راغِبٌ، 
خدايا به من عطا كن،پيروزى در دينت،و نيرو در عبادتت،و فهم در آفرينشت،و دو بهره از رحمتت،و رويم را به نورت سپيد كن،و شوقم را در آنچه نزد توست قرار ده، مرا در راه خود بر پايه آيينت و آيين رسولت بميران،خدايا از بى‏حالى و پيرى و ترس و بخل و بى‏خبرى و سنگدلى و سستى و مسكنت به تو پناه مى‏آورم،اى پروردگارم،از نفسى كه سير نمى‏شود، و قلبى كه بيم نمى‏كند،و دعايى كه اجابت نمى‏شود،و نمازى كه سود نمى‏بخشد به تو پناه مى‏آورم،و خود،و خاندان و فرزندانم را از شيطان رانده شده به پناه تو مى‏دهم،خدايا احدى جز تو مرا پناه ندهد،و من جز تو پناهگاهى نمى‏يابم،پس مرا وا مگذار،و به هلاكت باز مگردان،و به عذاب رد مكن، پايدارى در دينت،و تصديق به كتابت،و پيروى رسولت را از تو مى‏خواهم،خدايا مرا به‏ رحمتت ياد كن،و به خطايم ياد مكن،و از من بپذير،و از فضلت بر من بيفزا،من مشتاق توام،
اَللّهُمَّ اجْعَلْ ثَوابَ مَنْطِقى وَ ثَوابَ مَجْلِسى رِضاكَ عَنّى وَاجْعَلْ عَمَلى وَ دُعآئى خالِصاً لَكَ وَاجْعَلْ ثَوابِىَ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ وَاجْمَعْ لى جَميعَ ما سَئَلْتُكَ وَ زِذْنى مِنْ فَضْلِكَ اِنّى اِلَيْكَ راغِبٌ اَللّهُمَّ غارَتِ النُّجُومُ وَ نامَتِ الْعُيُونُ وَ اَنْتَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ لا يُوارى مِنْكَ لَيْلٌ ساجٍ وَ لا سَمآءٌ ذاتُ اَبْراجٍ وَ لا اَرْضٌ ذاتُ مِهادٍ وَلابَحْرٌ لُجِّىٌ وَلا ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ تُدْلِجُ الرَّحْمَةَ عَلى مَنْ تَشآءُ مِنْ خَلْقِكَ تَعْلَمُ خائِنَةَ الاَْعْيُنِ وَ ما تُخْفِى الصُّدُورُ اَشْهَدُ بِما شَهِدْتَ بِهِ عَلى نَفْسِكَ وَ شَهِدَتْ مَلاَّئِكَتُكَ وَاُولُوا الْعِلْمِ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ وَ مَنْ لَمْ يَشْهَدْ عَلى ما شَهِدْتَ عَلى نَفْسِكَ وَ شَهِدَتْ مَلاَّئِكَتُكَ وَ اوُلُواالْعِلْمِ فَاكْتُبْ شَهادَتى مَكانَ شَهادَتِهِ اَللّهُمَّ اَنْتَ السَّلامُ وَ مِنْكَ السَّلامُ اَسْئَلُكَ يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ اَنْ تَفُكَّ رَقَبَتى مِنَ النّارِ 
خدايا پاداش گفتارم و ثواب مجلسم را خشنودى‏ات از من قرار ده،و عمل و دعايم را براى خود خاص گردان.و به رحمتت پاداشم را بهشت قرار ده،و همه آنچه از تو خواستم را برايم جمع كن،و از فضلت بر من بيفزا،من مشتاق توأم.خدايا ستارگان پنهان شدند،و ديده‏ها به خواب رفتند،و تو زنده و پاينده‏اى،شب تاريك از تو چيزى را نمى‏پوشاند،و نه آسمانها داراى برج‏ها،و نه زمين داراى گستردگى، و نه درياى ژرف،و نه تاريكيهايى كه بعضى بالاى بعضى ديگرند رحمتت را شبانه بر هر كه از بندگانت بخواهى فرو مى‏فرستى،خيانت ديده‏ها را،و آنچه سينه‏ها پنهان مى‏كند مى‏دانى،گواهى مى‏دهم به آنچه خود بر خود گواهى دادى،و فرشتگانت و صاحبان دانش گواهى دادند،كه معبودى جز تو نيست،عزيزى و حكيم،و هر كه‏ گواهى نداد به آنچه بر خود گواهى دادى و فرشتگانت و صاحبان دانش گواهى دادند،گواهى مرا به جاى گواهى او بنويس،خدايا تويس سلام،و از توست سلام،از تو مى‏خواهم اى‏ داراى شوكت و اكرام،اينكه مرا از آتش دوزخ برهانى.
مؤلّف گويد:اين دعا را شيخ طوسى در كتاب«مصباح» بعد از ركعت چهارم نافله شب ذكر فرموده:و علاّمه مجلسى روايتى از حضرت صادق عليه السّلام نقل كرده:اين دعا را در نماز وتر بخوان.بيست‏ويكم:روايت شده:اين دعاى ابوذر است كه جبرئيل درباره آن به حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله عرض كرد: نزد اهل آسمان دعايى معروف است: اللّهمّ انّى اسالك الامن و الايمان‏ و التّصديق بنبيّك و العافية من جميع البلاء،و الشّكر على العافية و الغنى‏ عن شرار النّاس. بيست‏ودوم:از ابو حمزه روايت شده:اين دعا را از حضرت باقر عليه السّلام گرفتم،و آن حضرت اين دعا را جامع مى‏ناميد:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلا اللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَ بِجَميعِ رُسُلِهِ وَ بِجَميعِ ما اُنْزِلَ بِهِ عَلى جَميعِ الرُّسُلِ وَ اَنَّ وَعْدَاللَّهِ حَقُّ وَ لِقآئَهُ حَقُّ وَ صَدَقَ اللَّهُ وَ بَلَّغَ الْمُرْسَلُونَ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ وَ سُبْحانَ الِلَّهِ كُلَّما سَبَّحَ اللَّهَ شَيْئٌ وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُسَبَّحَ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ كُلَّما حَمِدَ اللَّهَ شَيْئٌ وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُحْمَدَ وَ لا اِلهَ اِلا اللَّهُ كُلَّما هَلَّلَ اللَّهَ شَيْى ءٌ وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُهَلَّلَ وَاللَّهُ اَكْبَرُ كُلَّما كَبَّرَاللَّهَ شَيْى ءٌ وَ كَما يُحِبُّ اللَّهُ اَنْ يُكَبَّرَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ مَفاتيحَ الْخَيْرِ وَ خَواتيمَهُ وَ سَوابِغَهُ وَ فَوائِدَهُ وَ بَرَكاتِهِ وَ ما بَلَغَ عِلْمَهُ عِلْمى وَ ما قَصَرَ عَنْ اِحْصائِهِ حِفْظى، 
به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانى‏اش هميشگى است،گواهى مى‏دهم كه معبودى جز خدا نيست، يگانه و بى‏شريكت است،و گواهى مى‏دهم كه محمّد بنده و فرستاده اوست،به خدا،و همه فرستادگانش،و همه آنچه كه‏ بر تمام فرستادگان نازل شد ايمان آوردم،و اينكه وعده خدا،و لقايش حق است،و خدا راست گفت و فرستادگان رساندند،و سپاس خداى را پروردگار جهانيان.و تنزيه خداى را هر زمان كه چيزى خدا را تنزيه كند،و آنچنان‏كه خدا دوست دارد تنزيه شود،و ستايش خداى را،هر زمان كه موجودى او را ستايش كند،و آنچنان‏كه خدا دوست دارد ستايش شود،و معبودى‏ جز خدا نيست هر زمان كه چيزى خدا را تهليل گويد،و آنچنان‏كه خدا دوست دارد تهليل شود،و خدا بزرگ‏تر است،هر زمان كه چيزى خدا را بزرگ‏ شمارد،و آنچنان‏كه خدا دوست دارد بزرگ شمرده شود.خدايا از تو مى‏خواهم،كليدهاى خير و انجامهايش را،و فراوانى و فايده‏ها و بركاتش را،و انچه به دانستنش دانشم رسيد،و آنچه قدرت حافظه‏ام از شماره‏اش كوتاه آمد،
اَللّهُمَّ انْهَجْ لى اَسْبابَ مَعْرِفَتِهِ وَافْتَحْ لى اَبْوابَهُ وَ غَشِّنى بَرَكاتِ رَحْمَتِكَ وَ مُنَّ عَلَىَّ بِعِصْمَةٍ عَنِ الاِْزالَةِ عَنْ دينِكَ وَ طَهِّرْ قَلْبى مِنَ الشَّكِّ وَلاتَشْغَلْ قَلْبى بِدُنْياىَ وَ عاجِلِ مَعاشى عَنْ اجِلِ ثَوابِ آخِرَتى وَاشْغَلْ قَلْبى بِحِفْظِ مالا تَقْبَلُ مِنّى جَهْلَهُ وَ ذَلِّلْ لِكُلِّ خَيْرٍ لِسانى وَ طَهِّرْ قَلْبى مِنَ الرِّياَّءِ وَلاتُجْرِهِ فى مَفاصِلى وَاجْعَلْ عَمَلى خالِصاً لَكَ اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُبِكَ مِنَ الشَّرِّ وَ اَنْواعِ الْفَواحِشِ كُلِّها ظاهِرِها وَ باطِنِها وَ غَفَلاتِها وَ جَميعِ ما يُريدُنى بِهِ الشَّيْطانُ الرَّجيمُ وَ ما يُريدُنى بِهِ السُّلْطانُ الْعَنيدُ مِمّا اَحَطْتَ بِعِلْمِهِ وَ اَنْتَ الْقادِرُ عَلى صَرفِهِ عَنّى، 
خدايا اسباب شناختش را برايم روشن كن،و درهايش را برايم بگشا،و بركات رحمتت را بر من بپوشان،و به بازدارندگى از بركنار شدن از دينت‏ بر من منّت گذار،و دلم را از شكّ پاك فرما،و قلبم را به دنيايم،و زودگذر زندگى‏ام را از دير رسيدن پاداش آخرتم سرگرمم مكن،و دلم را به نگهدارى آنچه ندانستنش را از من نپذيرى مشغول كن،و زبانم را براى هر خير رام كن،و دلم را از ريا پاك گردان،و آن را در مفاصلم جريان مده،و علمم را براى خويشتن خالص گردان. خدايا به تو پناه مى‏آورم،از شرّ،و انواع همه كارهاى زشت،آشكار و نهانش،و غفلتهايش، و همه آنچه شيطان رانده شده مرا به آن قصد مى‏كند،و آنچه سلطان لجباز مرا به آن اراده مى‏نمايد،از آنچه به دانستن‏ آن احاطه دارى،و حضرتت به بازگرداندنش از من توانايى،
اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِكَ مِنْ طَوارِقِ الْجِنِّ وَالاِْنْسِ وَ زَوابِعِهِمْ وَ بَوائِقِهِمْ وَ مَكايِدِهِمْ وَ مَشاهِدِ الْفَسَقَةِ مِنَ الْجِنِّ وَالاِْنْسِ وَ اَنْ اُسْتَزَلَّ عَنْ دينى فَتَفْسُدَ عَلَىَّ آخِرَتى وَ اَنْ يَكُونَ ذلِكَ مِنْهُمْ ضَرَراً عَلَىَّ فى مَعاشى اَوْ يَعْرِضَ بَلاءٌ يُصيبُنى مِنْهُمْ لاقُوَّةَ لى بِهِ وَلا صَبْرَ لى عَلَى احْتِمالِهِ فَلا تَبْتَلِيَنّى يا اِلهى بِمُقاساتِهِ فَيَمْنَعُنى ذلِكَ عَنْ ذِكْرِكَ وَ يَشْغَلُنى عِنْ عِبادَتِكَ اَنْتَ الْعاصِمُ الْمانِعُ الدّافِعُ الْواقى مِنْ ذلِكَ كُلِّهِ اَسْئَلُكَ اللّهُمَّ الرَّفاهِيَةَ فى مَعيشَتى ما اَبْقَيْتَنى مَعيشَةً اَقْوى بِها عَلى طاعَتِكَ وَاَبْلُغُ بِها رِضْوانَكَ وَاَصيرُ بِها اِلى دارِ الْحَيَوانِ غَداً وَ لا تَرْزُقْنى رِزْقاً يُطْغينى وَ لاتَبْتَلِيَنّى بِفَقْرٍ اَشْقى بِهِ مُضَيَّقاً عَلَىَّ اَعْطِنى حَظّاً وافِراً فى آخِرَتى وَ مَعاشاً واسِعاً هَنيئاً مَرئياً فى دُنْياىَ وَ لاتَجْعَلِ الدُّنْيا عَلَىَّ سِجْناً وَلاتَجْعَلْ فِراقَها عَلَىَّ حُزْناً اَجِرْنى مِنْ فِتْنَتِها وَاجْعَلْ عَمَلى فيها مَقْبُولاً وَ سَعْيى فيها مَشْكُوراً، 
خدايا به تو پناه مى‏آورم از راهزنان شبانه جنّ و انس،و پرخاش‏جويى‏هايشان،و شرورشان،و توطئه‏هايشان،و حضورگاههاى بدكاران جنّ‏وانس، و اينكه از دينم لغزانده شوم،در نتيجه آخرتم تباه گردد،و اينكه اين امر از جانب آنان زيانى در زندگى‏ام باشد، يا مرا از سوى ايشان بلايى عارض شود،كه طاقتش را ندارم،و شكيبايى تحملش برايم نيست،بنابر اين اى معبود من به رنج آن دچارم مساز،تا از يادت بازم دارد،و از عبادتت مانعم شود،از همه اينها تنها تويى‏ نگهدار،بازدارنده،دوركننده نگاهبان،خدايا رفاه در زندگى را تا زنده‏ام دارى از تو مى‏خواهم، آن زندگى كه به وسيله آن بر طاعتت نيرومند شوم،و با آن به خوشنودى‏ات دست يابم،و فردا به سبب آن به سوى خانه زندگانى جاودان‏ بروم،مرا رزقى روزى مكن كه به طغيانم افكند،و به فقرى دچار مساز كه به سبب آن بدبخت شوم،درحالى‏كه زندگى بر من تنگ گرفته شود،در آخرتم بهره‏ شايان به من عطا فرما،و در دنيايم معاش گسترده گواراى لذيذ به من مرحمت كن،دنيا را زندان من مساز،و فراقش را براى من سبب اندوه مكن،از فتنه‏هايش پناهم بده،عملم را در آن پذيرفته،و كوششم را قدردانى‏ شده قرار بده،
اَللّهُمَّ وَ مَنْ اَرادَنى بِسُوءٍ فَاَرِدْهُ بِمِثْلِهِ وَ مَنْ كادَنى فيها فَكِدْهُ وَاصْرِفْ عَنّى هَمَّ مَنْ اَدْخَلَ عَلَىَّ هَمَّهُ وَامْكُرْ بِمَنْ مَكَرَ بى فَاِنَّكَ خَيْرُ الْماكِرينَ وَافْقَاْعَنّى عُيُونَ الْكَفَرَةِ الظَّلَمَةِ وَالطُّغاةِ الْحَسَدَةِ اَللّهُمَّ وَ اَنْزِلْ عَلَىَّ مِنْكَ السَّكينَةَ وَ اَلْبِسْنى دِرْعَكَ الْحَصينَةَ وَاحْفَظْنى بِسِرِّكَ الْواقى وَ جَلِّلْنى عافِيَتَكَ النّافِعَةَ وَ صَدِّقْ قَوْلى وَ فِعالى وَ بارِكْ لى فى وَُلِْدى وَ اَهْلى وَ مالى اَللّهُمَّ ما قَدَّمْتُ وَ ما اَخَّرْتُ وَ ما اَغْفَلْتُ وَما تَعَمَّدْتُ وَ ما تَوانَيْتُ وَ ما اَعْلَنْتُ وَ ما اَسْرَرْتُ فَاغْفِرْهُ لى يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ 
خدايا و هركس مرا به بدى اراده كرده،به مانندش او را اراده كن،و هركه درباره‏ام بدانديشى نموده،تو هم با او چنان كن،و اندوه كسى‏كه اندوهش را بر من وارد نموده از من بازگردان،و با هركه مكرم كند مكر كن،كه تو بهترين مكر كنندگانى،ديدگان كافران ستمگر، و سركشان حسود را نسبت به من كور كن،خدايا از جانب خود آرامش بر من فرو فرست،و زره‏ محكمت را به من بپوشان،و مرا به پوشش نگهداريت نگاه بدار،و عافيت سودمندت را در بر من كن،و گفتار و كردارم را تصديق كن،و مرا در فرزند و خاندان و دارايى‏ام بركت ده،خدايا آنچه پيش فرستادم،و پس از اين مى‏فرستم،و آنچه در آن غفلت ورزيدم،و آنچه عمد داشتم و سستى كردم،و آشكار نموده،و پنهان كردم،برايم بيامرز، اى مهربان‏ترين مهربانان.
بيست‏وسوم:از محمّد بن مسلم روايت شده:حضرت باقر عليه السّلام فرمود بخوان:
اَللّهُمَّ اَوْسِعْ عَلَىَّ فى رِزْقى وَامْدُدْلى فى عُمْرى وَاغْفِرْلى ذَنْبى وَاجْعَلْنى مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدينِكَ وَلا تَسْتَبْدِلْ بى غَيْرى 
خدايا در روزى‏ام بر من وسعت ده،و عمرم را طولانى كن،و گناهم را بيامرز،و مرا از كسانى قرار ده‏ كه به آنها دينت را يارى دهى،و مرا با ديگرى جايگزين مكن.
بيست‏وچهارم:روايت شده:حضرت صادق عليه السّلام‏ اين دعا را مى‏خواندند:
يا مَنْ يَشْكُرُ الْيَسيرَ وَ يَعْفُو عَنِ الْكَثيرِ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ اِغْفِرْلِىَ الذّنُوُبَ الَّتى ذَهَبَتْ لَذَّتُها وَ بَقِيَتْ تَبِعَتُها 
اى آن‏كه اندك را قدردانى مى‏كنى،و از بسيار،درمى‏گذرى،و او آمرزنده و مهربان است، گناهانى را كه خوشى‏هايش از ميان رفته،و مكافاتش همچنان مانده برايم بيامرز.
بيست‏وپنجم:و نيز روايت شده:آن‏ حضرت اين دعا را مى‏خواندند:
يا نُورُ يا قُدُّوسُ يا اَوَّلَ الاَْوَّلينَ وَ يا آخِرَ الاْخِرينَ يا رَحْمنُ يا رَحيمُ اِغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُغَيِّرُ النِّعَمَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُحِلُّ النِّقَمَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَهْتِكُ الْعِصَمَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُنْزِلُ الْبَلاَّءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُديلُ الاَْعْدآءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُعَجِّلُ الْفَنآءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَقْطَعُ الرّجآءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُظْلِمُ الْهَوآءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَكْشِفُ الْغِطآءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَرُدُّ الدُّعآءَ وَاغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَرُدَّ غَيْثَ السَّمآءِ 
اى نور،اى بسيار مقدّس،اى آغاز آغازها،و اى پايان پايانها،اى بخشاينده،اى‏ مهربان،برايم بيامرز گناهانى را كه نعمتها را دگرگون مى‏سازد،و گناهانى را كه انتقامها را فرود مى‏آورد،و گناهانى‏ را كه پرده‏ها را مى‏درد،و گناهانى را كه بلاها را نازل مى‏نمايد،و گناهانى را كه‏ دشمنان را پيروز مى‏كند،و گناهانى را كه نابودى را زود مى‏آورد،و گناهانى را كه‏ اميد را قطع مى‏كند،و گناهانى را كه هوا را تاريك مى‏كند،و گناهانى را كه پرده‏هاى حرمت‏ را كنار مى‏زند،و گناهانى را كه دعا را باز مى‏گرداند،و گناهانى را كه از باران آسمان‏ پيش‏گيرى مى‏كند.
بيست‏وششم:و نيز اين دعا از آن حضرت نقل شده: يا عدّتى فى كربتى،و يا صاحبى فى شدّتى،و ياولىّ فى نعمتى،و يا غياثى فى رغبتى‏ و آن حضرت فرموده:اين دعا دعاى امير مؤمنان عليه السّلام است:
اَللّهُمَّ كَتَبْتَ الاْثارَ وَ عَلِمْتَ الاَْخْبارَ وَ اطَّلَعْتَ عَلَى الاَْسْرارِ فَحُلْتَ بَيْنَنا وَ بَيْنَ الْقُلُوبِ فَالسِّرُّ عِنْدَكَ عَلانِيَةٌ وَ الْقُلُوبُ اِلَيْكَ مُفْضاةٌ وَ اِنَّما اَمْرُكَ لِشَيْئٍ اِذا اَرَدْتَهُ اَنْ تَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ فَقُلْ بِرَحْمَتِكَ لِطاعَتِكَ اَنْ تَدْخُلَ فى كُلِّ عُضْوٍ مِنْ اَعْضائى وَلاتُفارِقَنى حَتّى اَلْقاكَ وَ قُلْ بِرَحْمَتِكَ لِمَعْصِيَتِكَ اَنْ تَخْرُجَ مِنْ كُلِّ عُضْوٍ مِنْ اَعْضائى فَلا تَقْرَبُنى حَتّى اَلْقاكَ وَارْزُقْنى مِنَ الدُّنْيا وَ زَهِّدْنى فيها وَ لا تَزْوِها عَنّى وَ رَغْبَتى فيها يا رَحْمنُ 
خدايا آثار را نوشتى،و اخبار را دانستى،و بر اسرار آگاه شدى،و ميان ما و دلها پرده شدى،پنهان نزد تو آشكار است،دلها به درگاهت راز گشاده‏اند،و تنها فرمانت براى چيزى آنگاه كه آن را اراده كنى،اين است كه به او بگويى باش،پس بشود،بنابر اين از باب رحمتت به طاعتت بگو در هر عضوى از اعضاى من واردا شود،و از من جدا نشود، تا تو را ملاقات كنم،و از باب رحمتت به معصيتت بگو از هر عضوى از اعضاى من خارج شود،و به من‏ نزديك نگردد تا تو را ملاقات كنم،و از دنيا نصيبم ده،و در ان بى‏رغبتم كن،و از آن درحالى‏كه رغبت در آن دارم‏ محرومم منما،اى بخشاينده.
بيست‏وهفتم:على بن ابراهيم از پدرش،از ابن محبوب،از علاء بن رزين،از عبد الرحمن بن سيّابه‏ روايت كرده:حضرت صادق عليه السّلام اين دعا را به من عطا فرمود:
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ وَلِىِّ الْحَمْدِ وَ اَهْلِهِ وَ مُنْتَهاهَ وَ مَحَلِّهِ اَخ