نويسنده : عبدالحميد پوراسد
خداوندا ، تو را سپاس بي کران مي گويم که مرا قادر ساختي تا با اطمينان قلب و صراحت بگويم ، « نمي دانم » .
ـ نمي توانم وجود مبارک تو را در تک تک سلول هاي وجودم لمس کنم و به فرداي روشنم ، اميد نداشته باشم .
ـ نمي توانم مظاهر زيبايي هاي تو را در تمامي مخلوقاتت مشاهده کنم و شاکر نعمت هاي تو نباشم .
ـ نمي توانم به تو ايمان داشته باشم و آنگاه بينديشم که شکست ، پايدار است .
ـ نمي توانم پر پرواز داشته باشم و در آسمان لايتناهي تو ، عاشقانه به پرواز در نيايم .
ـ نمي توانم به تو يقين داشته باشم اما گامي در جهت تحقق آرزوهاي متعالي خود برندارم .
ـ نمي توانم وعده هاي طلايي تو را دريافته باشم و آرام و قرار داشته باشم .
ـ نمي توانم سرچشمه ي محبت را کوچه باغ هاي سرشار از صفا و صميميت يافته باشم و «خود » و « ديگران » را از آن سيراب نکنم .
اما يقيناً مي توانم در سايه ي عنايات تو ، خوشبخت و سعادتمند باشم و عالي زندگي کنم و اين کلام زيبا و الهي را تحقق بخشم که «از زندگي خود شاهکار بسازم » .
منبع :مجله ي شادکامي و موفقيت شماره ي 66 .
