ماه هر بیست و نه و نیم روز یک بار به دور محور خود می چرخد و این زمانی است که ماه برای یک گردش کامل به دور مدار زمین صرف می کند. ان دوره زمانی است که به ماه قمری شناخته شده است. مصریان قدیم در ابتدا از یک سالنامه مبتنی بر ماه استفاده می کردند و همانند بسیاری از مردم در سراسر جهان تقویم قمری خود را با کمک یک تقویم نجومی تنظیم کردند. آن ها از پیدایش فصلی ستاره سیریوس که به معنی ستاره کاروان کش در دب اکبر است، استفاده کردند. این سال قمری کاملا مشابه یک سال خورشیدی کامل بود و فقط دوازده دقیقه کم تر داشت. در هر حال، به دلیل اختلاف بین سال های قمری و خورشیدی مشکلاتی به وجود می آمد. برای حل این مشکل، مصریان یک سال عرفی ۳۶۵ روزه را در نظر گرفتند که به سه فصل تقسیم می شد و هر فصل به چهار ماه و هر ماه به سی روز تبدیل می شد. برای کامل کردن این سال، پنج روز به آن افزوده شد که دوازده ماه برابر با ۳۶۰ روز به علاوه پنج روز اضافی بود. تقویم قمری، زندگی روزانه و مذهبی همگان را قانون مند کرد.
