حتما نام قلعه الموت( قلعه حسن صباح) ودرياچه اوان را بسيار شنيده ايد. بازديد از قلعه حسن صباح بازديد از يك دوره ي تاريخي يا تنها يك دژ مستحكم نيست بلكه بازديدي از تاريخ ايران است، تاريخ و تاريخ نويساني كه با بي مهري و غرض نويسي بسيار همراه بوده اند. در بازديدي كه در هفته ي جاري از اين دو منطقه گردشگري داريم شما را به ديدن اين مناطق و آشنايي با فرهنگ و هنر و معماري ايراني، بيشتر آشنا خواهيم كرد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بريده اي از اطلاعات تاريخي قلعه:

 

 

 

·         قلعه الموت بر دشت وسيع گازرخان در جنوب قلعه اشراف كامل دارد از آن جايي كه در اين قلعه افراد زيادي حتي با خانواده هاي خود بايد زندگي مي كرده اند و گاهي اين زندگي در محاصره و مخاطرات بسياري بوده سازندگان قلعه با مهار ويژهي اقدام به ساختن آب انبارهايي كرده اند كه از فاصله هاي دور و به صورت طبيعي و بر اثر اختلاف پتانسيل آب در ارتفاعات و مناطق پس اين آب انبارها از آب پر مي شده است.

 

·         قلعه الموت در در نيمه قرن هفتم قمري به دستور هلاكوخان مغول به آتش كشيده شد و از آن پس در دوره هاي مختلف به عنوان تبعيد گاه و يا زندان مورد استفاده قرار گرفته است. بي ترديد تور قلعه الموت يكي از جذاب ترين تورهاي ايراني است كه تاريخ هزار سال اخير ايران در آن نهفته است.

 

·         در مكتوبات تاريخي از قلعه حسن صباح در دوره صفوي به عنوان زندان ياد شده است. اما كاوش هاي باستان شناسي در اين قلعه نشان مي دهد كه دژ الموت نه تنها زندان نبوده بلكه افرادي كه در آن مي زيسته اند از مرتبه اجتماعي خاصي بر خوردار بوده اند.

 

·         قلعه الموت را كه مردم محل؛ قلعه حسن مي نامند ازدو قسمت تشكيل شده است. قسمت باختري كه داراي ارتفاع بيش تري است به نام جورقلا يعني قلعه بالا و پيلاقلا يعني قلعه بزرگ خوانده مي‌شود. قسمت خاوري آن را جيرقلا يعني قلعه پايين و پيارقلا يعني قلعه كوچك نامند. ديوار خاوري قلعه بالا با قلعه بزرگ كم تراز قسمت هاي ديگر صدمه ديده است. درازاي قلعه حدود 120 متر و پهناي آن بين 10 تا 35 متر متغير است.

 

·         براي شمايي كه به ديدار قلعه الموت در تور آشنا مي شويد با تكدرختي (تاك) كهنسال و شاداب روبرو مي شويد. اين درخت در جنوب غربي اين قلعه قرار گرفته است كه هنوز از شادابي و سلامت آن كاسته نشده است اهالي معتقدند آن را خود حسن صباح كاشته است و اين درخت به نام او ثبت شده است. 

·         يكي از شگفتي هاي قلعه حسن يا الموت، سيستم پيچيده آب رساني با تنبوشه هايي به قطر 10سانتي متر است كه از چشمه كلدر آب را به دژ رسانده و درحوض هاي سنگي ذخيره مي كرده اند. درجنوب باختري اين قسمت از قلعه, درميان شيب بسيار تندي كه به پرتگاه هاي عميق مي رسد؛ حوضي در دل سنگ به ابعاد تقريبي5×8 متر كنده اند كه هيچ گاه ازآب خالي نشده است.اين قلعه؛ بسيارمورد توجه گروه هاي گردشگري است و هرساله مورد بازديد گروه هاي گردشگري ايراني و خارجي زيادي قرار مي گيرد

 

 

استان قزوین از شمال به گیلان،از جنوب به استان مرکزی،از شرق به تهران و از غرب به استان زنجان و همدان محدود می شود.در حقیقت این استان با توجه به موقعیت جغرافیایی خود مانند پلی،پایتخت کشور را به مناطق شمال غربی و کشورهای آسیای میانه و اروپا متصل می کند و به دلیل موقعیت مناسب ضمن توسعه کشاورزی،صنعتی و خدماتی به یکی از قطب های مهم توسعه کشور تبدیل شده است.
شهر قزوین تا سال 1375 جزو محدوده تهران بود.در این سال،این شهر از استان تهران جدا شد و همراه با شهرستان تاکستان از استان زنجان به عنوان استان قزوین در تقسیمات کشوری جای گرفت.
بر اساس اسناد و مدارک موجود،قدمت و سابقه تاریخی منطقه قزوین به دوران حکومت مادها،در قرن نهم پیش از میلاد می رسد،در آن زمان ناحیه کوهستانی جنوب و جنوب غربی قزوین جزئی از قلمرو مادها به شمار می رفت که همواره مورد تاخت و تاز اقوام و قبایل مختلف،از جمله دیالمه طبرستان قرار داشت.
بررسی آثار و ابزار به دست آمده از تپه سگزآباد در بخش بوئین زهرا،نشان میدهد که این منطقه در هزاره های چهارم و پنجم پیش از میلاد زیستگاه جماعت های انسانی بوده و بنای اولیه این شهر را به شاپور اول ساسانی نسبت می دهند.
در حال حاضر این استان دارای رودها،کوه ها،چشمه ها،دریاچه ها،مراکز آب درمانی،آثار تاریخی و قلعه های فراوان است که اغلب این قلعه های تاریخی در طول راه هایی ساخته شده اند که به قلعه الموت منتهی می شوند،لذا به دلیل نزدیکی این استان به تهران و در صورت سرمایه گذاری مناسب می تواند در آینده نزدیک به یکی از قطب های گردشگری نزدیک پایتخت تبدیل شود.
قلعه الموت که با جنبش سیاسی و دینی "حسن صباح" ارتباط مستقیم دارد یکی از جاذبه های تاریخی و مشهور این استان محسوب می شود.این قلعه بر فراز کوهی است که اطراف آن را پرتگاه های عظیم و بریدگی های شگفت فرا گرفته،این کوه از نرمه گردن(میان نرمه لات و گرمارود)شروع شده و به طرف مغرب ادامه پیدا می کند،صخره های پیرامون قلعه که رنگ سرخ و خاکستری دارند،در جهت شمال شرقی به جنوب غربی کشیده شده اند،پیرامون دژ از هر چهار سو پرتگاه قرار دارد و تنها امکان دسترسی به آن،از راه بسیار تاریکی است که در شمال آن وجود دارد.
قلعه الموت را مردم محلی"قلعه حسن" می نامند.این قلعه از دو بخش شرقی و غربی تشکیل شده که هر بخش آن نیز به دو بخش قلعه بالا و قلعه پایین تقسیم شده که در اصطلاح محلی آنها را "چورقلا"و "پیازقلا" می نامند.
در بخش جنوب غربی قلعه،حوضی به طول 8 متر و عرض 5 متر در سنگ کنده اند که هنوز هم بر اثر بارندگی های زمستان و بهار پر آب می شود،در کنج جنوب غربی این حوض درخت تاک کهن سالی که همچنان سبز و شاداب است،جلب توجه می کند.
اهالی محل بر این باورند که این درخت را "حسن صباح" کاشته است.این قسمت از قلعه به احتمال زیاد همان محلی است که حسن صباح به مدت 35 سال در آن اقامت داشته و پیروان خود را رهبری می کرده.
در بخش شرقی قلعه پاسداران قلعه و افراد خانواده های آنها ساکن بودند در حال حاضر آثار کمی از دیوار جنوبی این قسمت باقی مانده،در جانب شمالی این دیوار ده آخور برای چهارپایان،در داخل سنگ کوه کنده شده است.
همچنین از آنجا که در تمام طول سال،گروه زیادی در قلعه سکونت داشته و آب بسیار نیاز داشتند؛سازندگان قلعه با هنرمندی خاصی اقدام به ساخت آب انبارهایی کرده اند و به کمک آب روهایی که در دل سنگ کنده اند،از فاصله دور آب را بر این آب انبارها سوار می نمودند.
سال بنای قلعه الموت در کتاب نزهه القلوب حمدالله مستوفی،246 هجری قمری ذکر شده که همزمان با خلافت المتوکل خلیفه عباسی است.بنا به روایات قلعه الموت در سال 654 هجری قمری به دست هلاکو خان سقوط کرد و پس از آن پیروان فرقه اسماعیلیه به طور مستتر و متواری در آذربایجان،عراق و فارس همچنان فعالیت داشتند.این فرقه،تا ظهور آقاخان محلاتی مطابق یکی از روایات خودشان 18 پیشوا داشته که فهرست نام،تاریخ و سنین آنها در کتاب های اسماعیلیه آمده است.