كياست
توقع زيادي است؟
نمي دانم اين چند خط را در روزنامه و صفحه مورد علاقه ام منتشر مي كنيد يا خير اما مي نويسم. ماجراي من به عنوان دانشجوي علوم سياسي يك حرف تازه نيست، يك تذكر جدي است به اهل سياست كه در مسير آب شناكردن زياد كار سختي نيست هرچند همان هم شجاعت مي خواهد اما مهم اين است كه شجاعت را به وقت «تكليف» نه فقط براي شركت در انتخابات بلكه براي هميشه در زندگي خود داشته باشيم. اينكه در مورد مسائل روزمره نظر بدهيم و مراقب باشيم كسي از ما ناراحت نشود كه هنر نيست، مهم شجاعت بيان نكته هايي است كه مردم به عنوان يك سياست مدار نظام اسلامي از ما توقع دارند. اتفاقي كه در جريان فتنه نيفتاد و مردم خودشان به اهل سياست درس دادند. يا مثل فتواي شجاعانه رهبر معظم انقلاب در خصوص قمه زني. ايشان مي توانستند به خاطر مصلحت انديشي و يا ريزش طرفداران هرگز چنين فتوايي را ندهند اما تكليف دفاع از حيثيت شيعه، ترديدي براي ايشان باقي نگذاشت...امسال و در جريان دسته گل هايي كه وزارت ارشاد در خصوص اكران دو فيلم ضعيف و مبتذل در نوروز 91 به آب داد، اهالي سياست به ويژه آنها كه سابقه فرهنگي دارند، نمره قبولي نگرفتند. به هر حال من به عنوان يك دانشجو از رئيس كميسيون فرهنگي مجلس كه به صورت اختصاصي فيلم ها را ديده، توقع دارم در خصوص اين فيلم ها موضع بگيرد نه اينكه در مراسم تقدير از سريال هاي نوروزي حاضر شود و بگويد همه چيز خوب بود حتي تيتراژ «چك برگشتي». توقع زيادي است وقتي ايشان در سفر هند، براي درگذشت ايرج افشار يادداشت يادبود مي نويسد؛ حالا هم در قبال اين همه انتقاد و اعتراض لب به سخن بگشايد و نظر بدهد؟ آيا نبايد دلخور بود از اين سكوت و عدم اعلام موضع؟ آيا اين سكوت نوعي بي توجهي به ملت، خانواده شهدا، ارزش هاي نظام و انقلاب نيست؟ اين سكوت آيا معنايي جز ترس از مواجهه با انتقاد جريان هاي شبه روشنفكري و برخي خواب آلودگان عرصه فرهنگ دارد؟ توقع زيادي است كه رئيس كميسيون فرهنگي مجلس اصولگرا موضع خودش را در قبال اين فيلم هاي مملو از اهانت و ابتذال با صداي بلند و رسا اعلام كند؟
علي رضا عباس لو
