لئوناردو دی کاپریو :: Leonardo DiCaprio

لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو (به انگلیسی: Leonardo Wilhelm DiCaprio) بازیگر آمریکایی و سینمای هالیوود است که به خاطر بازی در فیلم‌های مشهور و موفق هالیوود شهرت بسیاری کسب کرده‌ است.

زندگی‌نامه

لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴ در شهر لس‌آنجلس در ایالت کالیفورنیا متولد شد. پدرش جورج دی کاپریو نویسنده کتاب‌ های کومیک و مادرش ارمهاین ایندربرکن و مادربزرگش هلنا ایندربرکن. اجداد لئوناردو اهل ایتالیا و آلمان بودند و سه/ چهارم دی کاپریو در واقع آلمانی است. نام لئوناردو توسط مادر او و به خاطر نام لئوناردو داوینچی هنگامی که نقاشی این هنرمند را در ایتالیا مشاهده نمود بر او گذاشته شد. مادر و پدر لئو هنگامی که تنها یک سال داشت از یکدیگر طلاق گرفتند و لئوناردو همراه مادرش در محلهٔ فقیرنشینی با نام ایکو پارک که موسوم به زاغه‌های هالیوود است زندگی کرد و بزرگ شد.

آغاز بازیگری

او بازیگری را در ۵ سالگی با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی رامپر روم آغاز کرد اما به علت رفتارش از پروژه اخراج شد و پس از آن تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را به طور جدی آغاز کند و به مدرسه John Marshall High School پیوست. در ابتدای دوران کارش مدیر آژانس و مدیر برنامه‌ هایش به او گوش زد کردند که نام «لئوناردو» بیش از حد غیر انگلیسی و خارجی است و او باید نامش را به لنی ویلیامز تغییر دهد اما لئوناردو نپذیرفت و با بازی در فیلم زندگی این پسر در سال ۱۹۹۳ وارد سینما شد.

آغاز کار لئوناردو در ۱۹۸۹ با بازی در نقش گری بکمن در سریال تلویزیونی بود در همین هنگام بود که با یکی دیگر از بازیگران سینما توبی مگوایر (Tobey Maguire) آشنا شد و دوستیشان تا کنون در جایش باقی است. در ۱۹۹۳ در نقش توبی در فیلم خوش درخشید و نامش در فهرست عنوان بهترین هنرپیشه نقش دوم قرار گرفت. در همان سال با ایفای زیبای نقش یک معلول ذهنی در فیلم چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد در کنار جانی دپ قرار گرفت که نمره‌اش کاندید شدن برای جایزهٔ اسکار در سن نوزده سالگی بود. در سال ۱۹۹۶ دی‌کاپریو در نقش رومئو در فیلم جدید رومئو و ژولیت (اثر شکسپیر) حاضر گشت. اما با این همه فعالیت و کارنامهٔ خوب هنری فیلم پر سرو صدای تایتانیک (۱۹۹۷) بود که او را تبدیل به فوق‌ستاره‌ای در دنیای هالیوود کرد.

افول و صعود پس از تایتانیک

بعد از موفقیت بزرگ تایتانیک او حضوری نه چندان دلچسب در فیلم سلبرتی وودی آلن داشت و بعد از آن نیز در سال ۲۰۰۰ یعنی ۴ سال بعد از تایتانیک در مصاحبه‌ای با مجله تایم اقرار کرد که دوران تایتانیک برای او سخت‌ترین دوران بوده‌ است. لئوناردو می‌گوید: « در زمان تایتانیک هیچ گونه رابطه‌ای با خود نتوانستم برقرار کنم، دیگر به آن شهرت دست نخواهم یافت و انتظار مجددش را هم ندارم و چیزی نیست که من حال به دنبالش باشم. »

بعد از آن لئو ناردو در فیلم ضعیف ساحل ظاهر شد فیلمی که نه از نظر منتقدان و نه از نظر تماشگران راضی‌کننده نبود و با شکست تجاری شدید مواجه شد.

در سال ۲۰۰۲ دی‌کاپریو خود را از دنیای پر زرق و برق هالیوود و عکس‌ های کلیشه‌ ای مجلات دور کرد و تمرکزش را به روی دو اثر موفق اگه می‌تونی منو بگیر به کارگردانی استیون اسپیلبرگ و دار و دسته‌های نیویورکی به کارگردانی مارتین اسکورسیزی در کارنامه‌اش قرار داد که هر دو فیلم مورد توجه منتقدین قرار گرفتند و نمرات زیادی را دریافت نمودند و هر دو نزدیک به هم اکران شدند. او برای ایفای نقش فرانک آبیگنل جونیور در فیلم اگه می‌تونی منو بگیر نامزد دریافت گوی طلایی شد. بعد از آن نوبت به اثر قابل توجه هوانورد که بر اساس زندگی واقعی هاوارد هیوز کارگردان و هوانورد معروف آمریکایی ساخته شده بود رسید. دومین کار مشترک اسکورسیزی دومین کاندیدایی جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول را برای او به ارمغان آورد.

همچنان دی‌کاپریو همکاریش را با اسکورسیزی ادامه داد به طوری که خیلی‌ها او را دنیروی جدید اسکور می‌خوانند گرچه هنوز هیچ اسکاری نصیبش نشده‌ است.

دی‌کاپرو در سال ۲۰۰۵ مشغول همکاری سومش با اسکورسیزی به نام رفتگان با حضور ستارگان دیگری چون جک نیکلسون، الک بالدوین و مت دیمون شد در ضمن هنوز ۲ همکاری دیگر مارتین اسکورسیزی و دی‌کاپریو باقی مانده‌ است. در این سال او برای سومین بار برای بازی در فیلم الماس خونین نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

او فعالیت‌های وسیعی را برای منابع طبیعی به خصوص در حفظ و نگه‌داری گوریل‌ها انجام می‌دهد و نیز تقبل بخشی از کمک‌ های بیمارستان لس آنجلس که مخصوص کودکان سرطانی است را به عهده دارد. لئو با موفقیت در سال ۲۰۰۶ به استراحتی کوتاه پرداخت و مشغول ساختن فیلمی در مورد محیط‌ زیست شد و این فیلم را به جشنواره فیلم کن برد. همچنین او در فیلم جاده انقلابی (۲۰۰۸) یک بار دیگر با کیت وینسلت همبازی شد. در سال ۲۰۱۰ او در دو فیلم جزیره شاتر و تلقین حضور یافت که هر دو از پرفروش ترین فیلم های آن سال شناخته شدند. در آمد او در سال ۲۰۱۰ به ۶۰ میلیون دلار تخمین زده شد.

زندگی خصوصی

دی‌کاپریو دارای خانه‌ای در شهر لس‌ آنجلس و آپارتمانی در شهر نیویورک آمریکا است. وی همچنین صاحب جزیره‌ای در بلیز است.

او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ با ژیزل بوندشن سوپر مدل برزیلی و از آن پس تا سال ۲۰۱۰ با بار رافائلی مدل اسرائیلی رابطه عشقی داشته‌ است.

فیلم‌شناسی

۲۰۱۱ جی. ادگار (به انگلیسی: J.Edgar) جان ادگار هوور – کلینت ایستوود

۲۰۱۰ سرآغاز (به انگلیسی: Inception) دام کاب – کریستوفر نولان

۲۰۱۰  جزیره شاتر (به انگلیسی: Shutter Island) ادوارد دنیلز – مارتین اسکورسیزی

۲۰۰۸ جاده انقلابی (به انگلیسی: Revolutionary Road) فرانک ویلر – سم مندز

۲۰۰۸  مجموعه دروغ‌ها (به انگلیسی: Body of Lies) راجر فریس – ریدلی اسکات

۲۰۰۶ الماس خونین (به انگلیسی: Blood Diamond) دنی آرچر – ادوارد زیک

۲۰۰۶ رفتگان (به انگلیسی: The Departed) بیلی کاستیگان – مارتین اسکورسیزی

۲۰۰۴ هوانورد (به انگلیسی: The Aviator) هاوارد هیوز – مارتین اسکورسیزی

۲۰۰۲ اگر می‌توانی مرا بگیر (به انگلیسی: Catch Me If You Can) فرانک ابگنیل – استیون اسپیلبرگ

۲۰۰۲ دار و دسته‌های نیویورکی (به انگلیسی: Gangs of New York) آمستردام والن – مارتین اسکورسیزی

۲۰۰۰ ساحل (به انگلیسی: The Beach) ریچارد – دنی بویل

۱۹۹۸ شهرت (به انگلیسی: Celebrity) براندون دارو – وودی آلن

۱۹۹۸ مردی در نقاب آهنی (به انگلیسی: The man in the iron mask) لویی چهاردهم – رندال والاس

۱۹۹۷ تایتانیک (به انگلیسی: Titanic) جک داوسن – جیمز کامرون

۱۹۹۶ اتاق ماروین (به انگلیسی: Marvin’s Room) هنک – جری زکس

۱۹۹۶ رومئو و ژولیت (به انگلیسی: Romeo+juliet) رومئو – باز لورمن

۱۹۹۵ خورشیدگرفتگی کامل (به انگلیسی: Total Eclipse) آرتور رمبو – آگنیزکا هلند

۱۹۹۵ خاطرات بسکتبال (به انگلیسی: The Basketball Diaries) جیم کارول – اسکات کالورت

۱۹۹۵ برنده و بازنده (به انگلیسی: The quike and the dead) فی هرود«بچه» – سم ریمی

۱۹۹۴ مهمانی شلیک با پا (به انگلیسی: The Foot Shooting Party) باد آنت هی‏وود-کارتر

۱۹۹۳ چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد (به انگلیسی: What’s Eating Gilbert Grape) آرنی گریپ – لس هولستروم

۱۹۹۳ زندگی این پسر (به انگلیسی: This Boy’s Life) توبی ولف – مایکل کتون-جونز

۱۹۹۲ پیچک سمی (شوکران) (به انگلیسی: Poison Ivy) شخص (بی اعتبار) – کت شی

۱۹۹۱ حیوان ۳ (مخلوق ۳) (به انگلیسی: Critters 3) جاش – کریستین پترسون

جایزه‌ ها

برنده جایزه زیباترین مرد جهان در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲
۲۰۰۸-نامزد گوی طلایی بهترین بازیگر برای فیلم جاده انقلابی
۲۰۰۶ -نامزد اسکار بازیگر نقش اول مرد برای فیلم الماس خونین
۲۰۰۶-نامزد گوی طلایی بهترین بازیگر برای فیلم الماس خونین
۲۰۰۶-نامزد گوی طلایی بهترین بازیگر برای فیلم رفتگان
۲۰۰۵ -نامزد اسکار بازیگر نقش اول مرد برای فیلم هوانورد
۲۰۰۵-برنده ی گوی طلایی بهترین بازیگر برای فیلم هوانورد
۲۰۰۲ -نامزد گوی طلایی بهترین بازیگر برای فیلم اگه می‌تونی منو بگیر
۱۹۹۷ -نامزد گوی طلایی بهترین بازیگر برای فیلم تایتانیک
۱۹۹۶-برنده جایزه بهترین بازیگر خرس نقره‌ای جشنواره برلین برای فیلم رومئو و ژولیت
۱۹۹۴ -نامزد اسکار بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد
۱۹۹۴-نامزد گوی طلایی بهترین بازیگر تکمیلی برای فیلم چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد