بسم رب الشهداء
چفیه کلمه ای آشنا برای ما ایرانیان است که امروزه به محض گفتن آن یاد دفاع و مقاومت و از همه مهم تر یاد روز های حماسه آفرینی و دفاع مقدس برایمان زنده می شود.
اما آیا به راستی تنها کاربرد چفیه همان یادآوری دفاع مقدس و زنده کردن یاد و نام ایثارگران است؟ با اینکه این نقش و کاربرد، خود ارزش بسیاری دارد، اما باید خاطرنشان ساخت که چفیه کاربردهای بسیاری برای رزمندگان اسلام داشته و دارد و به برکت انسی که با خون شهدا گرفته، بعید است که این نقش ها و کاربردهای ارزشمند خود را از دست بدهد.
اگر بخواهیم از کاربردهای چفیه صحبت کرده و یا قلم بزنیم، ناگزیر باید کاربردهای آن را به دو بخش زمانی تقسیم کنیم. یکی دوران دفاع مقدس و دیگری سال های بعد از دفاع مقدس که هم اکنون نیز ادامه دارد.
شکی نیست که چفیه در دوران دفاع مقدس به فرهنگ واژگان مردم این مرزوبوم اضافه گشت. شاید در ابتدا تنها کاربردی که برای چفیه ی رزمندگان مدنظر بود، و بالطبع مهم ترین آنها نیز به شمار می آمد، بستن زخم های حاصل از نبرد با کفار بعثی و متجاوزان به خاک کشورمان بود، البته این نقش هیچگاه رنگ نباخت و تا آخرین لحظه های دفاع ادامه داشت، اما کاربردهای فراوان دیگری نیز به آن اضافه گشت. چفیه رفته رفته به سبب انس و الفت با شهدا و جانبازان ارزشمند شد، چه بسیار شهیدانی که تنها اثری که از آنها مانده بود، پلاکی برای شناسایی و چفیه ای خونین بود. آری چفیه ها به پاکترین خون های عالم آغشته شدند و وضوی خون گرفتند و نزد ملت شهیدپروری که فرزندان خود را به جبهه ها فرستاده بودند، ارج و منزلتی دست نیافتنی یافتند.
با این وجود، و با همه ی تقدسی که چفیه داشت، در جبهه ها از آن استفاده های فراوانی می شد و می توان گفت آچار فرانسه ی رزمندگان در خط مقدم محسوب می شد. رزمنده ها از آن به عنوان سفره ای برای صرف غذا، یا فرش زیر پا برای اقامه ی نماز استفاده می کردند. در هنگام خستگی هم چفیه نقش ملافه ای را برای چرت زدن کوتاه به خود می گرفت.
در گرمای طاقت فرسای جنوب چفیه ها نقش سایبان را نیز ایفا می کردند و علاوه بر آن به عنوان دستمالی برای پاک کردن عرق حاصل از کارزار در زیر آفتاب سوزان از این پارچه های راه راه استفاده می شد.
گاهی هم چفیه ها نقش ها و کاربردهای استراتژیک نظامی را بر عهده می گرفتند و در هنگام عملیات ها و شناسایی هایی که رزمندگان انجام می دادند، تکه های پاره شده ی چفیه نقش راهنما را داشت و از گم شدن رزمنده ها هم جلوگیری می کرد.
جالب است بدانیم که بسیجیان مظلوم هشت سال دفاع مقدس از چفیه به عنوان ماسک نیز استفاده می کردند و در حملات شیمیایی دشمن با خیس کردن آن و بستن به صورت تا حدودی از آسیب های سلاح های شیمیایی مصون می ماندند.
مطمئنا بسیجیان حضرت روح الله در جبهه ها با چفیه مشکلات فراوانی را حل کرده اند که شاید حتی به ذهن ما هم خطور نکند و نمی توان همه ی آنها را شرح داد.
اما ماجرای کاربردهای چفیه در دوران بعد از دفاع مقدس کمی متفاوت تر شد، حالا دیگر مهم ترین کاربرد چفیه زنده کردن یاد همان سال های سخت ولی سرشار از صفا و صمیمیت دفاع بود، زنده کردن یاد کسانی که رفتند تا ما بمانیم و چفیه هایشان. حالا دیگر چفیه نماد مقاومت و نماد بسیج و بسیجی بود.
با این حال بازهم کاربردهای چفیه محدود نماند. در تشکیلات بسیج و سپاه و حتی ارتش و نیروی انتظامی چفیه باز هم همان کاربردهای سال های جنگ را به صورت محدودتر حفظ کرد.
چه بسیار زخم هایی که جان برکفان نیروی انتظامی در مبارزه با اشرار بر جان خریدند و با همین چفیه ها بسته شد. و چه بسیار چفیه هایی که نقش سایبان را برای دانشجویان و دانش آموزان بازدید کننده از مناطق عملیاتی جنوب را ایفا کردند.
