تاسیس مدرسه دارالفنون در 1228 هجری خورشیدی توسط امیركبیر سرآغاز توسعه نظام جدید آموزش در كشور بود. در این مدرسه، رشته های مختلف تحصیلی توسط استادان اروپایی آموزش داده می شد، در شاخه تجربی، دارالفنون توانست نام خویش را به عنوان نخستین مركز آموزش طبابت در ایران مطرح سازد و در این شاخه به موفقیت های بسیاری دست یابد.
در آبان 1297 هجری خورشیدی مدرسه طب از دارالفنون جدا و محمدحسین لقمان ادهم(لقمان الدوله) به ریاست آن منصوب شد، این مدرسه از بی نظیرترین مراكز تدریس علم پزشكی به شمار می رفت و دارای اغلب رشته های پزشكی همچون داروسازی، چشم پزشكی، دندانسازی و... بود.
مقدمات تشكیل نخستین مدرسه دندانسازی ایران در سال 1300 هجری خورشیدی با تلاش محسن سیاح، نخستین ایرانی كه در رشته دندانپزشكی در اروپا تحصیل كرده بود، فراهم شد. وی با توجه به آشنایی كه با میلچارسكی، پزشك مخصوص رضاخان داشت، توانست موافقت مسوولان وقت را بدست آورد، در آن سال در تهران تنها سه نفر دندانپزشك بودند؛ فالك كوش میلچارسكی لهستانی از تكنسین های فوق العاده پروتز دندانی؛ اتكیناشتومپ سوییسی دندانپزشك مخصوص اتابك و هارطیون استپانیان اهل تركیه كه پزشك درباربود.
سرانجام مدرسه دندانسازی در 1309 هجری خورشیدی در دارالفنون با مدیریت میلچارسكی آغاز به كرد و در سال 1316 هجری خورشیدی، این مدرسه به دانشگاه تهران منتقل شد؛ سال 1322 شورای دانشگاه، استفاده از واژه دندانپزشك را به جای طبیب دندانساز و كاربرد دندانساز برای تكنسین دندان را تصویب كرد و همچنین از 1324هجری خورشیدی گواهی نامه رسمی و پروانه اشتغال برای فارغ التحصیلان دندانپزشكی صادر شد. از سال 1339 عضویت پزشكان و دندانپزشكان در سازمان نظام پزشكی، كه مرجع رسیدگی به تخلفات و شكایات در رابطه با امور پزشكی و دندانپزشكی بود، اجباری شد.
در سال 1355 مدرسه دندانسازی از دانشكده پزشكی مستقل و دانشكده دندانپزشكی نامیده شد.همچنین بیمارستان امیر اعلم علاوه بر بخش های گوناگون پزشكی، مجهز به بخش دندانپزشكی و جراحی فك و صورت ،پرتونگاری و دو درمانگاه عمومی، آموزشی و اطاق عمل در این زمینه شد.
زمانی كه دانشگاه ملی ایران(دانشگاه شهیدبهشتی) در سال 1344 شكل گرفت، دانشكده دندانپزشكی این دانشگاه به عنوان دومین دانشكده دندانپزشكی كشور كار خود را با 120 دانشجو آغاز كرد و در سال 1346 آموزشگاه تربیت تكنسین های پروتز دندانی در این دانشكده تشكیل شد. تا سال 1357هجری خورشیدی با تشكیل دانشكدههای دندانپزشكی دانشگاه مشهد، شیراز و اصفهان، تعداد دانشكده های پزشكی دارای این رشته در كشور به پنج دانشگاه افزایش یافت.
جامعه اسلامی دندانپزشكان در سال 1361 تشكیل شد و در سال 1369 انجمن دندانپزشكی جمهوری اسلامی ایران به ثبت رسید و فعالیت خود را آغاز كرد. از سال 1375 انجمن دندانپزشكی ایران و جامعه دندانپزشكی ایران ادغام شدند و از آن تاریخ تاكنون با عنوان انجمن دندانپزشكی ایران به فعالیت خویش ادامه می دهند.
در دنیای پیشرفته كنونی، انسان ها بیشتر از گذشته به بهداشت و سلامت خویش اهمیت می دهند و سلامت دندان و دهان نیز از این قاعده مستثنی نیست و افراد تمامی تلاش خویش را به كار می بندند تا بتواند به بهترین روش دهان و دندان خویش را سالم و به دور از انواع بیماری ها نگه دارند. در دندانپزشكی، پیشگیری اهمیت خاصی دارد و آموزش موثر به منظور رعایت بهداشت دهان و دندان می تواند بهترین و آسانترین راه برای تامین سلامت دهان و دندان افراد جامعه باشد.
اهمیت و ضرورت توجه به این امر باعث شد تا هیات وزیران در سال 1362 هجری خورشیدی 23 فروردین را روز دندانپزشكی و هفته پایانی فروردین را هفته دندانپزشكی نامگذاری كنند.
چه نیكوست كه دین مبین اسلام نیز بر اهمیت بهداشت دهان و دندان تاكید و هماره انسان را به لزوم رعایت این امر توصیه كرده است و پیامبر اكرم(ص) در ارتباط با اهمیت حفظ سلامت دندان فرمودند:'اگر مشقت امتم نبود به آنان فرمان می دادم كه در هر وضویی مسواك كنند.'
