در حقيقت براي اينكه چشم ما انسانها بتواند از چنين قابليتي برخوردار باشد 3 بخش مختلف تأثيرگذار هستند. مردمك چشم يكي از قسمتهاي اصلي ساختار چشم است كه براساس شدت نور موجود در محيط باز يا بسته ميشود. درواقع شرايطي كه فرد در معرض تابش مستقيم نور خورشيد قرار داشته باشد مردمك چشم بسته شده و به اين ترتيب مانع از ورود نور شديد به داخل چشم ميشود.
سلولهاي ميلهاي و مخروطي شبكيه نيز از ديگر بخشهاي چشم هستند كه در افزايش قابليتها و تواناييهاي حس ديداري انسان نقش بسيار مهمي را ايفا ميكنند. چشم به كمك اين سلولها از نور موجود در محيط آگاه ميشود. سلولهاي مخروطي توانايي تشخيص رنگ را دارند، اما سلولهاي ميلهاي تصاوير را به صورت سياه و سفيد دريافت ميكنند و به همين دليل در شرايطي كه محيط تاريك باشد اين سلولها از عملكرد بهتري در تشخيص تصاوير برخوردارند.
رودوپسين نيز قسمت ديگري از چشم است كه ميتوان گفت در بينايي شب، نقش بسيار مهمي ايفا ميكند. در حقيقت رودوپسين ماده شيميايي است كه در سلولهاي ميلهاي شكل وجود دارد. سلولهاي ميلهاي شبكيه از اين ماده شيميايي براي جذب فوتونها و تشخيص نور استفاده ميكنند. هنگامي كه سلول رودوپسين فوتوني را جذب ميكند، به مولكول شبكهاي و مولكول اپسين شكسته ميشود. مولكول اپسين واحد ساختماني بخش رنگدانهاي شبكيه چشم است. اين مولكولها با گذشت زمان دوباه با هم تركيب ميشوند كه البته انجام اين فرآيند به كندي صورت ميگيرد.
بنابراين زماني كه چشمها در معرض نور قرار ميگيرند، رودوپسين موجود در سلولهاي ميلهاي شكل شبكيه به مولكولهاي اپسين و شبكيهاي شكسته شده و در نتيجه در شرايطي كه بهطور ناگهاني محيط تاريك ميشود، سلولهاي ميلهاي قادر به تشخيص تصوير نخواهند بود. با گذشت زمان مولكولهاي اپسين و شبكيهاي تركيب شده و در نتيجه ماده شيميايي رودوپسين بار ديگر ايجاد ميشود و سلولهاي ميلهاي توانايي از دست رفته خويش را باز مييابند.
