آيت الله حائري شيرازي در كتاب مثلها و پندهاي خود در مورد راضي بودن به خواست خداوند مي نويسد:
آدمي که خود را به خدا بسپارد، مثل مريضي است که خود را به طبيب مي سپارد.
طبيب اگر صلاح ديد دوا مي دهد، اگر صلاح نديد، نمي دهد. صلاح ديد، نسخه بلند بالا مي نويسد، صلاح نديد، نمي نويسد.
نبايد انسان مثل آن مريضهايي باشد که به دکتر سفارش مي کنند دکتر دوتا آمپول برايم نمي نويسي؟ مثل اينکه خيال مي کند آمپول آدم را خوب مي کند. بعضي از عوام مي روند دکتر، گاهي دکتر قرص به آنها مي دهد، مي گويند: اين دکتر خوب نبود، آن دکتري خوب است که آمپول مي دهد. يا مثلا مي گويد: نگاه کن! فقط دو تا کلمه برايم نوشته است. خيال مي کند آن دکتري خوب است که دو صفحه مي نويسد.
انسان نسبت به خدا نبايستي اين جوري باشد. گاهي دکتر به انسان مي گويد: تو دوا احتياج نداري، مراقبت کن خوب مي شوي. باور کنيد چنين دکتري مشتري ندارد،( دکتري که به مريض راست و حقيقت مي گويد) بعضي از دکترها چيزي مي نويسند تا مريض به آنها بي عقيده نشود. انسان نبايد اين جوري با خدا برخورد کند، بلکه بايد هر چيزي را که خدا خودش صلاح ديد، آن را بپذيرد.
