موزه عبرت ايران نيز ساختماني است در باغ ملي تهران كه در زمان رژيم طاغوت به عنوان زندان كميته مشترك ضدخرابكاري مورد استفاده قرار ميگرفت و بعد از انقلاب در سال 1381 تبديل به موزه عبرت شد.
زندان كميته مشترك جايي بود كه زندانيان سياسي در زمان رژيم سابق به بدترين و غيرانسانيترين شكل ممكن شكنجه ميشدند و بازديدكنندگان در موزه عبرت با تصويرسازيهاي بسيار طبيعي با جنايات رژيم طاغوت از نزديك آشنا ميشوند و اوج بيداد ستمشاهي را لمس ميكنند و بدون ترديد براي همه انسانهاي آزادهاي كه دوست دارند بدانند بر سر اين مردم در طول تاريخ 50 ساله حكومت پهلوي چه آمده است، ديدن بخشهاي مختلف موزه مفيد خواهد بود.
اما نكتهاي كه ميخواهم بگويم اين است كه به گفته روانشناسان ديدن صحنههاي خشونتآميز و منزجركننده تاثير مخربي بر روح و روان كودكان و حتي نوجوانان دارد و بيترديد ديدن اين گونه صحنهها به جاي درسآموزي و عبرتگيري، پيامدهايي جبرانناپذير خواهد داشت و جايتعجب است كه چرا ورود كودكان به اين موزه ممنوعنشده است.
دوستي ميگفت: تعطيلات نوروز فرصتي شد تا سري به اين موزه تاريخي بزنيم، اما ديدن كودكان خردسالي كه با ديدن صحنههاي شكنجه انقلابيون، رو در هم ميكشيدند و گاه با هراس و ترس زياد فرارميكردند، اين سوال را در ذهنم پديد آورد كه اولا چرا ورود خردسالان به موزه از سوي مسوولان آن منع نشده و دوم اين كه والدين با چه انگيزهاي آنها را به ديدن اين صحنههاي خشن ميبرند؟! كاش در سال جديد براي هر رفتار خودمان استدلال بياوريم و كمي درباره آن فكر كنيم.
